Ο Δημήτρης Νεονάκης ‒ο Έλληνας πιλότος που ζει στον Καναδά‒ χαράσσει στον εναέριο καμβά σκίτσα, τα οποία εμπνέεται από διάφορα σημαντικά γεγονότα και στη συνέχεια τα αποτυπώνει σε διαδρομή πτήσης.
Την περασμένη άνοιξη το όνομά του ταξίδεψε παντού, όταν τα ραντάρ κατέγραψαν το σχέδιο με το οποίο θέλησε να αποτίσει φόρο τιμής στον αδικοχαμένο Αφροαμερικανό Τζορτζ Φλόιντ: μια υψωμένη γροθιά, σύμβολο ενάντια σε κάθε μορφή ρατσισμού.
Η δράση του όμως δεν σταματάει εκεί, καθώς παράλληλα κάνει πραγματικότητα τα όνειρα παιδιών με ειδικές ανάγκες, ταξιδεύοντας με το αεροπλάνο του μαζί τους στους αιθέρες. Έτσι εκπληρώνει την ευχή τους να γίνουν για κάποιες ώρες πιλότοι πριν «φύγουν» από τη ζωή, καθώς κάποια από αυτά βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο ανίατων ασθενειών.
Σε συνέντευξή του στο kedenews.gr εξηγεί τη δράση του και τα μηνύματα που στέλνει από τους αιθέρες.
“Το «Dream Wings» («Τα Φτερά των Ονείρων») είναι μια δική μου πρωτοβουλία, η οποία δίνει την ευκαιρία σε παιδάκια με ειδικές ανάγκες, και ιδίως σε όσα είναι σε αναπηρικές καρέκλες ή βιώνουν μια δύσκολη κατάσταση στην υγεία τους, να έχουν μια εμπειρία κάνοντας κάτι εντελώς διαφορετικό. Να πετάξουν, δηλαδή, με ένα τετραθέσιο αεροπλάνο και να κάθονται δίπλα μου στο δεξί κάθισμα ως συγκυβερνήτες. Αλλά και οι γονείς τους έχουν την ευκαιρία να βιώσουν αυτή την εμπειρία μαζί μας και να περάσουμε 2-3 ώρες ευχάριστα, συζητώντας για διάφορα άλλα πράγματα πέρα από τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν”.
“Υπάρχουν, επίσης, κάποια παιδάκια που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της μάχης με μια ανίατη ασθένεια, όταν οι γιατροί σηκώνουν τα χέρια μη μπορώντας να κάνουν κάτι άλλο, οπότε όλο αυτό που συμβαίνει όταν πετάμε μαζί είναι κάτι σαν μια ευχή του παιδιού, η οποία πραγματοποιείται πριν συμβεί το μοιραίο. Έχω πετάξει με πάρα πολλά παιδάκια που δυστυχώς μετά από κάποιους μήνες «έφυγαν» από τη ζωή και έχω γράψει τα ονόματά τους στο δεξί φτερό του αεροπλάνου”.
“Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια εποχή που παρακολουθείς τηλεόραση και δεν βλέπεις τίποτα καλό. Αυτές οι ιστορίες, λοιπόν, δίνουν στους ανθρώπους μια ελπίδα ότι υπάρχει καλοσύνη στον κόσμο ‒ και πραγματικά πιστεύω ότι χωρίς καλοσύνη δεν μπορούμε να πάμε πουθενά. Αν δεν ενδιαφερθεί ο ένας για τον άλλον και δεν βοηθήσει τον διπλανό του, δεν πρόκειται να υπάρξει πρόοδος στην κοινωνία. Θέλω, λοιπόν, να διαδώσω το μήνυμα της καλοσύνης”.
Και τονίζει πως “Θέλω να αποκτήσουν όλοι την επίγνωση του πώς είναι να είσαι γονιός ενός παιδιού που αντιμετωπίζει κάποιο σοβαρό πρόβλημα με την υγεία του. Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στις δουλειές τους και απορροφώνται από τις καθημερινές ασχολίες τους, αλλά δεν ξέρουν τι τραβάει μια οικογένεια που έχει ένα παιδί το οποίο περνάει τη ζωή του καθηλωμένο πάνω σε ένα καρότσι ή έπαθε ένα σοβαρό ατύχημα και αιμορραγεί στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου”.
Αφετηρία για να ξεκινήσει να χαράσσει στον εναέριο καμβά σκίτσα αποτέλεσε ένα “γεγονός που μας σόκαρε όλους εδώ στη Νέα Σκοτία του Ανατολικού Καναδά, τότε που βγήκε κάποιος στους δρόμους και σκότωσε εν ψυχρώ 22 ανθρώπους. Θυμάμαι ότι εκείνο το απόγευμα ήμουν τόσο σοκαρισμένος, που μπήκα στο αεροπλάνο για να κάνω μια βόλτα μόνος μου, όπως κάθε φορά που θέλω να αποφορτιστώ από έγνοιες και προβλήματα.
Ήταν εκείνη την ημέρα που μέσω μιας εφαρμογής αεροπορίας ζωγράφισα μια καρδιά ακριβώς πάνω από την περιοχή μας ‒ η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να γίνει μετά τόσος ντόρος γι’ αυτό το σχέδιο. Έπειτα όμως κατάλαβα ότι ο κόσμος το είχε ανάγκη και ζητούσε μια μικρή ιστορία για να αισθανθεί λίγο καλύτερα μετά το τραγικό συμβάν. Η ιστορία αυτή εξαπλώθηκε κατόπιν σε όλη τη Βόρεια Αμερική. Θυμάμαι, την επόμενη μέρα, όταν προσγειώθηκα και έφτασα στο σπίτι, δέχτηκα χιλιάδες μηνύματα, αλλά εγώ πήγα κατευθείαν για ύπνο, δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν”.
“Με κάθε αφορμή στη συνέχεια, με κάτι που συνέβαινε, ζωγράφιζα το σχέδιο που ήθελα και το εφάρμοζα ξανά εν πτήσει, όπως όταν έπεσε το καναδικό ελικόπτερο στην Κεφαλονιά ‒τότε ζωγράφισα ένα πουλί‒ ή μια άλλη φορά που έγραψα το όνομα ενός τρίχρονου παιδιού που είχε εξαφανιστεί ή όταν ζωγράφισα τη γροθιά με αφορμή τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και πολλά άλλα σχέδια. Μου παίρνει περίπου 4-5 ώρες για να τα ζωγραφίσω στην εφαρμογή, μετά τα ραντάρ πιάνουν την πορεία του αεροπλάνου και, αν την κρατήσω σωστή, βγαίνει ακριβώς το σχέδιο που ζωγράφισα στην οθόνη του τάμπλετ”.
Ο Δημήτρης Νεονάκης αναφέρεται στο πιο αγαπημένο του σκίτσο που δεν είναι άλλο από ” αυτό που είχα ζωγραφίσει στη Γιορτή του Πατέρα. Έκανα μια ζωγραφιά με εμένα και την κόρη μου, τη Γεωργία, κρατώντας την από το χέρι. Επίσης, το όνειρό μου είναι να ζωγραφίσω κάτι πάνω από τα ελληνικά νησιά, αλλά ακόμα δεν έχω σκεφτεί τι θα είναι αυτό το σχέδιο. Ελλάδα είναι όμως αυτή! Έχει πολλά που μπορούν να με εμπνεύσουν!”
