Αν θες τη νεολαία να είναι συνεπής, στο δρόμο του αγώνα πάλι θα τη βρεις. Αυτό είναι ένα από τα συνθήματα των μαθητών που ακούγεται στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις, για τις καταλήψεις στα σχολεία.
Γράφει ο Γιάννης Γερ. Ζαπάντης
Αλλά για ποιόν αγώνα μιλάμε; Και που αποσκοπεί αυτός ο αγώνας; Το κυριότερο όμως, τι ακριβώς αποτελέσματα μπορεί να έχει;
Διαβάζοντας κανείς την επίσημη λίστα αιτημάτων της συντονιστικής επιτροπής μαθητών Αθήνας, διακρίνει τρεις κατηγορίες αιτημάτων:
Α. Τα σχετιζόμενα με τις συνθήκες εκπαίδευσης στα σχολεία εν μέσω πανδημίας.
Πρόκειται για λογικά και δίκαια αιτήματα, τα οποία είναι όμως γνωστά στο Υπουργείο και τους αρμόδιους οργανισμούς για τη λειτουργία των σχολικών χώρων. Το γεγονός πως η Κυβέρνηση δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτά, δεν αφορά στο δίκαιο των συγκεκριμένων αιτημάτων. Αφορά στις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα και στο σύνολο των αναγκών που έχουν προκύψει, τις οποίες καμία κυβέρνηση στον κόσμο δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει στο σύνολο τους.
Β. Τα πάγια αιτήματα μαθητικών και εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων από τις εποχές των συνθημάτων του 15% για την παιδεία.
Αιτήματα για την κάλυψη των κενών, την πρόσληψη διδακτικού προσωπικού και για καλύτερες υποδομές. Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα;
Γ. Τα “ψεκασμένα”.
Αιτήματα υποστηριζόμενα από πρόχειρα επιχειρήματα, που δε χωρούν στη σφαίρα της λογικής. Κάποια δε από αυτά φέρουν ιδεολογική οσμή κομματικής προσέγγισης ενώ άλλα εφάπτονται με θεωρίες συνωμοσίας.
Από το 1962 όταν τέθηκε για πρώτη φορά το σύνθημα για 15% στην παιδεία, έχουν περάσει 58 χρόνια. Οι εποχές άλλαξαν όπως το νόμισμα, το βιοτικό επίπεδο αλλά και το Α.Ε.Π της χώρας παρά τα όποια σκαμπανεβάσματα του. Το σύνθημα όμως παρέμεινε το ίδιο, να κοσμεί τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις μαθητών και φοιτητών για γενεές και γενεές.
Επί της ουσίας όμως, δεν υπήρξε καμία μεγαλειώδης ανατροπή στο ποσοστό χρηματοδότησης επί του Α.Ε.Π για την παιδεία. Είτε με δεξιές ή κεντρώες, είτε από αριστερές κυβερνήσεις. Τυχαίο;
Και κάθε χρόνο καταλήψεις με τους μαθητές – φοιτητές στους δρόμους. Ο στόχος πάντα συγκεκριμένος. Η παραίτηση ή η αποπομπή του εκάστοτε Υπουργού Παιδείας. Λες και ο νέος υπουργός θα άλλαζε ως δια μαγείας την ατζέντα των αγωνιστικών διεκδικήσεων, έτσι για να μη βαριόμαστε.
Ένας αγώνας είναι επιβεβλημένος όταν μπορεί να αποφέρει αποτελέσματα.
Όταν έχει ρεαλιστικά αιτήματα που αποζητούν λογική ικανοποίηση. Διαφορετικά πρόκειται για ημιτασιόν κινητοποιήσεις άνευ ουσίας, με στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων. Αλλά ακόμα και σε αυτό το επίπεδο των εντυπώσεων, πόσο σοβαρά μπορεί να εκλάβει η κοινωνία τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των μαθητών, όταν η πλειοψηφία του κόσμου γνωρίζει πως οι καταλήψεις στα σχολεία γίνονται κάθε χρόνο, με σκοπό την νωρίτερα του προβλεπόμενου, έναρξη των Χριστουγεννιάτικων διακοπών;
Η πανδημία δημιούργησε μία πρωτοφανή υγειονομική κρίση, που οι συνέπειες της ήρθαν να προστεθούν στη δεκαετή οικονομική ύφεση της χώρας.
Διανύουμε μία περίοδο αναστάτωσης που το κράτος προσπαθεί με δυσκολία να σταθεί στα πόδια του. Με αυτά τα δεδομένα, οι καταλήψεις στα σχολεία αποτελούν το κερασάκι στη τούρτα, στα σμπαραλιασμένα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής. Όταν μάλιστα αυτές λαμβάνουν χώρα, σε καιρούς έντονων προκλήσεων για τα εθνικά θέματα, με τους πάσης φύσεως αρνητές και συνωμοσιολόγους να διεκδικούν το προσκήνιο των αναταραχών.
Και ποιο το κέρδος; Θα επιτύχουν οι μαθητές ικανοποίηση των αιτημάτων τους;
Μακάρι να ήμασταν Ελβετία και να είχαμε για σχολικές αίθουσες αμφιθέατρα. Να διαθέταμε άλλου είδους δομές και ακριβότερα πλάνα εκπαίδευσης. Αλλά οι οικονομικές δυνατότητες της χώρας είναι συγκεκριμένες. Εκτός και αν το μαθητικό κίνημα, αναλάβει αυτό την εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας, ακυρώνοντας την αγορά των Rafale και τα άλλα εξοπλιστικά προγράμματα για την αμυντική θωράκιση της χώρας.
Και ναι λάθη γίνονται από την πλευρά της πολιτείας. Όπως και πολιτικάντικες ενέργειες που κάποιοι πλουτίζουν και κάποιοι αποκομίζουν παντός είδους συμφέροντα. Αλλά αυτά γίνονταν πάντα, ειδικά όταν ή χώρα καλούταν να αντιμετωπίσει επικίνδυνες καταστάσεις και έκτακτα φαινόμενα. Γιατί ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Και όσο και αν είναι καταδικαστέα δεν αποτελούν τη συνολική εικόνα ή το διακύβευμα που είναι η ενότητα και η συνοχή της κοινωνίας για να αντιμετωπίσει κάθε είδους κρίση.
Με μία πιο ψύχραιμη ματιά, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι πως οι μαθητές με όλα τα προβλήματα θα έπρεπε ήδη να βρίσκονταν στις σχολικές αίθουσες με έναν και μόνο σκοπό. Να κερδίσουν έδαφος στη διδακτέα ύλη καθώς το μέλλον προμηνύεται αβέβαιο. Η περαιτέρω εξάπλωση της νόσου είναι πιθανή και οι εξελίξεις στην αντιμετώπιση της απρόβλεπτες.
Ποιό είναι συνεπώς το όφελος της ύπαρξης κλειστών σχολείων από καταλήψεις, όταν ελλοχεύει ο κίνδυνος να ξανακλείσουν αργότερα, λόγω νέων και αυστηρότερων μέτρων κατά της πανδημίας;
Σε κάθε περίπτωση, είναι ανέφικτο και ουτοπικό οι μαθητές να ζητούν εξασφάλιση μεγαλύτερων κονδυλίων για την παιδεία, από μία οικονομία που βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Γι’ αυτό αν θέλει η νεολαία να είναι συνεπής, θα πρέπει πρώτα να ναι υπέρ της λογικής.
Γιάννης Γερ. Ζαπάντης
https://kidshub.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%86%CE%B5%CF%85%CE%BA%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%AD%CE%BF-lockdown/
