Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Εφήβους γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Μαρτίου από το 1965. Η αξία του θεατρικού «κόσμου» είναι κάθε άλλο παρά διαπραγματεύσιμη για τους περισσότερους από εμάς. Στο σύνολό του, το θέατρο μοιάζει με ένα μικροσκοπικό αλλά λαμπερό δώρο (σαν εκείνα που μας χάριζαν όταν είμασταν μικροί και ανυπομονούσαμε τόσο να ανοίξουμε), το οποίο μάς δόθηκε απλόχερα κάποια ανύποπτη στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας και έμελλε να αλλάξει τη ζωή, τα πιστεύω, αλλά και τον τρόπο σκέψης μας… για πάντα!
Eίναι δεδομένο ότι η ανάγκη ύπαρξης του θεάτρου στη ζωή των παιδιών μας είναι επιβεβλημένη! Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι στις μέρες μας τα παιδιά διδάσκονται στο σχολείο όχι μόνο τα αρχαία ελληνικά θεατρικά έργα, αλλά και την τέχνη του θεάτρου στο σύνολό της. Μέσα δε από το θεατρικό παιχνίδι, βρίσκουν διέξοδο και τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων τους.
Το καλό παιδικό θέατρο είναι ο πιο όμορφος τρόπος να ψυχαγωγήσεις ένα παιδί, να του διδάξεις ήθη, αξίες και βασικούς επικοινωνιακούς πυλώνες. Όμως, είναι και ένας τρόπος να του υπενθυμίσεις την ξεγνοιασιά και την ανεμελιά που μπορεί να κρύβεται μέσα στα απλά, καθημερινά μικροπράγματα της ζωής. Η παρακολούθηση μιας παιδικής θεατρικής παράστασης δεν συνθέτει ένα απλό γεγονός, αλλά μια διαδικασία που μπορεί να σταθεί αφορμή για πολλές νέες σκέψεις και δράσεις, τόσο από την πλευρά του γονέα, όσο και από εκείνη του παιδιού, ενώ, μπορεί να σταθεί και ως μια εξαιρετική αφορμή για την κινητοποίηση της ανάπτυξης ενός παιδιού, σε τομείς της προσωπικής αλλά και της κοινωνικής του ζωής.
Είναι σημαντικό να μην αρκούμαστε μόνο στην παράσταση που θα διασκεδάσει το παιδί μας, αλλά να αναζητούμε διαρκώς εκείνη που πέρα από τη διασκέδαση, θα του προσφέρει την ευαισθητοποίηση, την διαπαιδαγώγηση αλλά και την τροφή για σκέψη. ‘Οπως είπε και ο Κάρολος Κουν: “Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας”
Μαρκέλλα Χρυσοστόμου
