Στην ειρωνική ερώτηση αν είχαμε thanksgiving στο χωριό μας, η απολύτως σοβαρή απάντηση είναι πως, ναι, είχαμε και έχουμε και στο χωριό μας, και στην πόλη μας και μέσα στο ιδιο μας το σπίτι κάθε φορά που νιώθουμε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε τον θεό, τον μεγάλο μανιτού, την θεά τύχη, την μαμά μας, τον μπαμπά μας, τον άντρα ή την γυναίκα μας, τα αδέλφια και τους φίλους μας για όσα τους οφείλουμε ή νομίζουμε πως τους οφείλουμε.
Απαλλαγμένη από θρησκευτικά και ιδεολογικά πρόσημα, ανεξαρτήτως του αν έχει συνδεθεί ιστορικά με τις περιπέτειες των πρώτων προτεσταντών εποίκων στις ανατολικές ακτές του Ατλαντικού, με τις ρίζες της στα αγροτικά πανηγύρια του 15ου αιώνα, κυρίως στην Βρετανία, που παραδοσιακά γιορταζόταν η Συγκομιδή (harvest) ως το κορυφαίο γεγονός της χρονιάς αφού απ´ αυτήν εξαρτιόταν η επιβίωση των αγροτικών κοινωνιών, τοThanksgiving είναι μια οικουμενική και πολυσυλλεκτική γιορτή για όλα τα γούστα και τα πιστεύω.
Αν και απολύτως υλιστική στο τελετουργικό της με την γεμιστή γαλοπούλα, την βελούδινη κολοκυθόσουπα, τα γλυκά που έπονται του λουκούλειου γεύματος και φυσικά την Μαύρη Παρασκευή, ως ξέφρενο καταναλωτικό επιστέγασμα όλων των παραπάνω, η Ημέρα των Ευχαριστιών είναι στην ουσία της μια γιορτή ευγνωμοσύνης.
Happy Thanksgiving, λοιπόν, χωρίς ενοχές (όχι δεν είσαι ψώνιο που θέλεις να το γιορτάσεις) και χωρίς περιστροφές (ναι, έχεις πολλούς λόγους να είσαι ευγνώμων εκτός κι αν είσαι μίζερος και κακορίζικος σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ. Αλλά και για σένα υπάρχει μια δεύτερη ευκαιρία: σε έναν μήνα έρχονται Χριστούγεννα 😉)
Ευχές σε όλους και καλή καρδιά ❤️
Αλεξάνδρα Σταυροπούλου
