Μαγεία καλοκαιριού, δρόμος παιδικής ευτυχίας (Μέρος Β’).

Συνέντευξη με την Μάνια Ζηρίδη Ψυχολόγο Εκπαίδευσης.

 

Η συζήτηση με την Μάνια Ζηρίδη συνεχίζεται. Ειλικρινής, πρόσχαρη, γεμάτη διάθεση να μοιραστεί τις γνώσεις και τις εμπειρίες της, με ένα φιλικό και οικείο τρόπο. Με μοναδική ικανότητα να συνδυάζει τη λογική που πρέπει να χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά των γονέων, με τα τρυφερά συναισθήματα που την διακατέχουν για τα παιδιά.

 

Ακόμα και σε δύσκολα ερωτήματα, όπως το θέμα του τι επιθυμούν τα ίδια τα παιδιά σε σχέση με το τι είναι πραγματικά ωφέλιμο για αυτά, αλλά και το θέμα καλλιέργειας της κοινωνικότητας τους, διατυπώνει τις απόψεις της με την πρέπουσα υπευθυνότητα που πρέπει να χαρακτηρίζει, τη γνωμή ενός ειδικού. Αλλά και στα περισσότερο πρακτικά θέματα, όπως είναι η επιρροή που ασκούν ο παππούς και οι γιαγιά στα εγγόνια την περίοδο του καλοκαιριού, η Μάνια καταφέρνει να ορθώσει μία επιστημονικά τεκμιριωμένη άποψη. Δίχως να αποποιείται του ρόλου της ως μητέρα, ως γονέας αλλά και των βιωμάτων της ως παιδί.

 

Συστοιχία σημαντικών θεμάτων,  απασχολεί το δεύτερο μέρος της κουβέντας μας που ακολουθεί. Θέματα τα οποία απαιτούν διακριτική προσέγγιση απο την πλευρά του ψυχολόγου και κατάλληλους χειρισμούς απο την πλευρά των γονέων. Με τρόπο αποτελεσματικό. που δεν θα επηρεάζει τις ισορροπίες, στο εσωτερικό της οικογένειας.

 

 

• Υπάρχουν γονείς που θεωρούν πως το καλοκαίρι των παιδιών τους, πρέπει να ταυτίζεται μόνο με παιχνίδι. Την ασπάζεστε αυτήν την άποψη;

– Το καλοκαίρι όπως είπαμε σημαίνει ελεύθερος και κενός χρόνο για τα παιδιά.  Είναι κάτι που τα παιδιά χρειάζονται. Γιατί εμείς τείνουμε την περίοδο του χειμώνα να τα φορτώνουμε με ένα ασφυκτικό πρόγραμμα, χωρίς καθόλου ελεύθερο χρόνο. Κι ο ελεύθερος χρόνος είναι πολύ σημαντικό στοιχείο στα παιδιά. Τους δίνει τη δυνατότητα να αφομοιώσουν πληροφορίες, να σκεφθούνε, να καταλαγιάσουν από όλα αυτά που έχουν μάθει. Άρα το καλοκαίρι έχει το θετικό, πως για τα παιδιά είναι πραγματικά ένας ελεύθερος χρόνος. Το θέμα λοιπόν είναι πως θα το αξιοποιήσουμε αυτό εμείς ως γονείς, ώστε να μη φτάσει και στην ασυδοσία.  Γιατί βλέπουμε συχνά, πως υπάρχουν και μικρά παιδιά που κοιμούνται 12 ή 1 το βράδυ. Σαφώς το χειμώνα η έμφαση είναι στο πιο ακαδημαϊκό πρόγραμμα, στο πιο σχολικό, στη γνώση. Άρα, το καλοκαίρι μας δίνει την ευκαιρία να καλλιεργήσουμε άλλες δεξιότητες. Μπορεί να είναι πιο κοινωνικές.

• Μεσω ομαδικών ή ατομικών δραστηριοτήτων;

– Και τα δύο είδη δραστηριότητας κάνουν καλό. Στην πρώτη κατεύθυνση, με το να ενταχθούν τα παιδιά σε διάφορες ομάδες, για παράδειγμα στους προσκόπους, ή να πάνε μία κατασκήνωση ή ακόμα να συμμετέχουν σε ένα μουσειακό πρόγραμμα. Στη δεύτερη κατεύθυνση, τα παιδιά μπορούν επίσης να ασχοληθούν με το σώμα τους. Ένα καλοκαιρινό άθλημα, όπως surf ή ιστιοπλοΐα και μόνο για τους καλοκαιρινούς μήνες. Μπορούν επίσης, να κάνουν κάτι με τη φύση. Είναι ευκαιρία να αξιοποιήσουν κάποιες άλλες πλευρές του εαυτού τους, που το χειμώνα μένουν στην άκρη.

• Πολλοί γονείς παραπονιόμαστε για την προσκόλληση των παιδιών μας στα ηλεκτρονικά μέσα. Τηλεόραση, iPad, κινητό. Μερικές φορές το θέμα αυτό, εξελίσσεται σε εφιάλτη. Με ποιον τρόπο θα εντρυφήσουμε στα παιδιά μας τη δημιουργική απασχόληση;

– Είναι σημαντικό να αφήσουμε τα παιδιά να χαλαρώσουνε.  Όμως βάζοντας όρια ειδικά σε ipad και τηλεόραση, επειδή είναι πιθανό να κάθονται για παράδειγμα 3 ώρες μπροστά στην τηλεόραση. Μπορούμε να σκεφθούμε μαζί δραστηριότητες, που θα γίνονται κυκλικά, εφόσον κάθονται στο σπίτι. Πλαστελίνες, ψαλίδια, χειροτεχνίες για τα πιο μικρά παιδιά. Μικροσκόπιο, μεγεθυντικούς φακούς για τα πιο μεγάλα παιδιά που θα τα βοηθήσουν για μία εξερεύνηση στη φύση. Μπορούμε επίσης να κάνουμε και κάποιες εκδρομές, περιπέτειες με εξορμήσεις στη φύση για όλη την οικογένεια. Να παρατηρούμε με φακούς το βράδυ και να καταγράφουμε. Να πάμε στο αστεροσκοπείο στην Πεντέλη, που έχει βραδιές εξερευνητή. Να δοκιμάσουμε άλλα πράγματα, που δεν έχουμε κάνει μαζί το υπόλοιπο της χρονιάς.

 

• Φαντάζομαι είναι αμέτρητες οι εναλλακτικές ιδέες δημιουργικής απασχόλησης των παιδιών για το καλοκαίρι…

– Σίγουρα. Για τα μικρά παιδιά που δεν θέλουν να ασχοληθούν με γράμματα το καλοκαίρι, η ενασχόληση τους με πειράματα, αποτελεί μία εναλλακτική διαδρομή γνώσης.  Ή να παίξουν στην άμμο με γράμματα ή να μάθουν να μετράνε με τη χρήση παιχνιδιού.  Μπορούμε επίσης να τους αναπτύξουμε τις αισθήσεις μέσα από τη μαγειρική. Τα πιο μεγάλα παιδιά έχει νόημα να δουλέψουν εθελοντικά σε δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη κατεύθυνση είναι να δουλέψουν σε κάποιο ίδρυμα, ή φορέα φιλανθρωπικού χαρακτήρα, με στόχο την προσφορά.  Η δεύτερη κατεύθυνση έχει στόχο την επαγγελματική τους κατάρτιση. Όχι όμως στην οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά σε ουδέτερο περιβάλλον που το παιδί δεν θα έχει να κάνει με συγγενείς. Εκεί θα πάει να εργαστεί και θα αξιολογηθεί από κάποιον, που δεν θα του χαριστεί για να μην το στενοχωρήσει.

• Να υποθέσεω δηλαδή, πως η “καλοκαιρινή πρόσληψη” των παιδιών μας στις οικογενειακές επιχειρήσεις, δεν αποτελεί ενδεδειγμένη λύση….

– Δεν πρέπει το παιδί να νοιώθει την οικειότητα που θα το κάνει να χαλαρώσει. Πρέπει οι συνθήκες να είναι τέτοιες που να μοιάζουν με πραγματικές, ώστε το παιδί να αντιληφθεί τις προκλήσεις ενός επαγγελματικού χώρου.  Εμένα η μητέρα μου με έστελνε σε βενζινάδικα, σε κομμωτήρια. Αργότερα σε διαφημιστικές. Βέβαια είχα έρθει και στο σχολείο. Αλλά όσο άσχετη ήταν η δουλειά με το αντικείμενο μας και όσο πιο άγνωστα ήταν τα άτομα που συναναστρεφόμουν στο επαγγελματικό περιβάλλον, τόσο πιο ουσιαστική ήταν η εμπειρία.

• Ποια σύνδεση μπορούν να έχουν η διαδικασία ανάδειξης χαρισμάτων με την έκφραση συναισθηματικής νοημοσύνης από την πλευρά των παιδιών.

– Το καλοκαίρι είναι εντελώς, η κατάλληλη περίοδος για την αναζήτηση χαρισμάτων που μπορούν να έχουν τα παιδιά. Ενώ το χειμώνα τρέχουμε όλοι, τα πάντα συμβαίνουν γρήγορα, βιαστικά, το καλοκαίρι που τα παιδιά έχουν δυνατότητα να χαλαρώσουν ή και να βαρεθούνε, τους δίνεται η δυνατότητα να σκεφθούν.  Αρχίζουν να παρατηρούν.

 

• Και πως ακριβώς αυτό επιτυγχάνεται;

– Για παράδειγμα στο portfolio που ετοιμάζουν τα παιδιά εδώ σε εμάς στο Νηπιαγωγείο των εκπαιδευτηρίων της Νέας Γενιάς και την τελευταία ημέρα της σχολικής χρονιάς το παρουσιάζουν. Για την προετοιμασία του, τα παιδιά ανατρέχουν σε δουλειές που έχουν κάνει μέσα τη χρονιά, μπορούν να σκεφθούν τι τους άρεσε από αυτά που έκαναν. Που ήμουν πολύ χαλαρός. Πότε ένοιωθα ευτυχισμένος. Πότε πιέστηκα και δεν μ’ άρεσε καθόλου.  Δηλαδή με μικρές ερωτήσεις που μπορούν να κάνουν στο μυαλό τους. Με παρατήρηση του εαυτού τους ή ακόμα και συζητώντας με τα αγαπημένα τους πρόσωπα για να φέρουν στη μνήμη τους reflections των προηγούμενων εμπειριών. Με τον τρόπο αυτό, τα ίδια τα παιδιά μπορούν να καταλήξουν στο τι τους αρέσει να ασχολούνται περισσότερο.

• Εκτός απο την αναδρομή στο παρελθόν, με ποιον τρόπο τα παιδιά μπορούν να εκφράσουν τη συναισθηματική τους αντίληψη στην παρούσα κατάσταση που βιώνουν το καλοκαίρι;

–  Mε τα νέα πράγματα που δοκιμάζουν λόγω της χαλαρότητας που επικρατεί τη θερινή περίοδο. Σήμερα δοκίμασα surf. Μου άρεσε; Μου άρεσε πολύ η επαφή με τη θάλασσα ή με κούρασε η ταλαιπωρία; Άρα οτιδήποτε κάνω έχω τη δυνατότητα να το επεξεργαστώ κιόλας.

• Παιδικά συναισθήματα και καλοκαίρι. Τι ενθαρρύνουμε ως γονείς και τι όχι;

– Νομίζω τα παιδιά από μόνα τους έχουν τη σοφία να ξέρουν να εκτιμάνε τα μικρά, απλά καθημερινά πράγματα που κάνουν συνήθως μόνα τους. Που εμείς πάλι οι μεγαλύτεροι, τα ξεχνάμε. Για παράδειγμα, τρώμε ένα καρπούζι και γίνομαστε χάλια. Τι ωραίο! Πάμε στο θερινό σινεμά με τη σαγιονάρα, το μαγιό και το αλάτι στο δέρμα. Πάμε και κοιμόμαστε με μια σκηνή στη φύση.  Κάνουμε μία εξερεύνηση στον κήπο και βλέπουμε τα αστέρια. Ξαπλώνουμε και χαλαρώνουμε στο χορτάρι, χωρίς να κάνουμε τίποτα και απλά χαλαρώνουμε και κοιτάμε τα σύννεφα που περνάνε από πάνω. Πάμε με την απόχη και δοκιμάζουμε να πιάσουμε ψάρια. Βάζουμε τη μάσκα και δοκιμάζουμε μακροβούτια.  Πρέπει συνεπώς να τους δίνουμε ελευθερία και να δοκιμάζουν εμπειρίες. Απλές, καθημερινές που είναι στη φύση τους, κι απλά τα αφήνουμε να τις απολαύσουν.

 

• Το καλοκαίρι είναι μαγεία. Είναι αναμνήσεις, τις οποίες ένα παιδί θα κουβαλά μέσα του για το υπόλοιπο της ζωής του. Τι όνειρα για το μέλλον μπορεί να κρύβει ένα καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα σε μία παιδική ψυχή;

– Τα παιδιά λοιπόν έχουν μία μαγεία μέσα τους. Αν ρωτήσεις ένα μικρό κοριτσάκι τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, θα σου πει πως θέλει να γίνει γοργόνα. Η φίλη της θελει να ανεβαίνει στο φεγγάρι και να το σκεπάζει. Έχουν μία μοναδική φαντασία να ονειρεύονται σαν όλα να είναι εφικτά. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς κανένα όριο.  Κι είναι μαγικό να τα ακούς, χωρίς να τα προσγειώνεις, χωρίς να τα διακόπτεις. Να τ’ αφήνεις να σου λένε πράγματα που φαντάζονται, πράγματα που ονειρεύονται.  Να τ’ αφήνεις να ζωγραφίσουν η μέσα από playmobil και άλλα παιχνιδάκια να βιώσουν μία ιστορία. Και συ πας ένα βήμα πιο πίσω, ακούς, χωρίς να επεμβαίνεις καθόλου και θαυμάζεις.

• Καλοκαίρι μαζί με τον παππού και την γιαγιά. Κρίνετε πως αποτελεί μία εποικοδομητική αλλαγή καθημερινότητας στη ζωή των παιδιών; Ή μήπως δυσκολεύει τα πράγματα στην εφαρμογή του πλάνου ανατροφής που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους;

– (…γέλια) Θεωρώ πως έχει τα θετικά του αλλά και τα σημεία προς βελτίωση. Πάρα πολλές φορές είναι απαραίτητο και αναγκαίο. Οπότε πάμε με αυτό το μοντέλο. Επίσης σίγουρα, τα παιδιά κερδίζουν πάρα πολλά από αυτή τη τρυφερή σχέση. Επειδή οι παππούδες έχουν ωριμάσει πια και τα βλέπουν πιο αποστασιοποιημένα τα πράγματα, ίσως και με μεγαλύτερη σοφία, έχουν χάσει αυτό που οι γονείς αναλώνονται με το μη, με το πρέπει που είναι πιο κουραστικό. Σαφώς και παραχαϊδεύουν τα παιδιά για περισσότερα απ’ όσα θα ήθέλαν οι γονείς, όμως και από την άλλη τους δίνουν αγάπη άνευ όρων. Τους κάνουν τα χατίρια. Νομίζω εκεί διαμορφώνεται μία πολύ τρυφερή σχέση που έχει μεγάλο νόημα και για τους δύο.

 

• Απο την άλλη, οι παππούδες και οι γιαγιάδες αισθάνονται ότι προσφέρουν. Τόσο στα παιδιά τους, όσο και στα εγγόνια τους…

Σε έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί σε γηροκομεία, αποδείχθηκε πως οι παππούδες που φροντίζανε λουλούδια, ζούσαν περισσότερο από αυτούς που δεν είχαν κανέντα φυτό για να φροντίζουν. Οπότε είναι καλό για όλους. Και για τα παιδιά επειδή εισπράττουν όλη αυτή την αγάπη και το ενδιαφέρον, και για τους παππούδες και για τους γονείς που έχουν να κάνουν πρακτικά πράγματα και δεν έχουν ελεύθερες μέρες το χρόνο. Όμως μπορούμε να το κάνουμε όλο αυτό πιο διαχειρίσιμο. Σίγουρα βέβαια θα πρέπει να το αποδεχθούν οι γονείς.  Ότι το παιδί θα πάει εκεί και επειδή έχει μία δυναμική αυτή η σχέση ας το αποδεχθούμε και ας μην προσπαθούμε να τηρηθούν οι κανόνες όπως γίνεται στο σπίτι μας. Όμως εξηγούμε στο παιδί πως στο σπίτι του παππού ενδεχομένως ισχύουν κάποια πράγματα που στο δικό μας να ξέρεις δεν θα ισχύουν στο κανονικό πρόγραμμα της οικογενειακής μας ζωής.

• Η συνεννόηση μεταξύ όλων των πλευρών (παππού – γιαγιάς, γονέων και παιδιού) για συγκεκριμένους κανόνες, βοηθάει πιστεύετε;

– Βεβαίως. Είναι χρήσιμο να συναντηθούμε όλοι μαζί, πριν για παράδειγμα το δεκαήμερο που το παιδί θα πάει στο σπίτι του παππού και να θέσουμε όλοι μαζί ένα πλαίσιο. Και ο παππούς και ο γονιός και το παιδί. Για να δεσμευθούμε όλοι ότι θα τηρηθεί το πλαίσιο αυτό. Είναι σημαντικό να πούμε, πως εμείς οι γονείς, σε αυτό το επίπεδο λειτουργίας, “επιλέγουμε τις μάχες μας”. Για τα σημαντικά θέματα, θα είμαστε ακλόνητοι ως γονείς να τηρηθούν.

• Σε θέματα ασφάλειας φερ’ ειπείν…

– Σαφώς θέλουμε να δώσουμε έμφαση στην ασφάλεια, στο να είμαστε για παράδειγμα πιο αυστηροί όταν πηγαίνουν για μπάνιο και ποιους κανόνες θα τηρήσουν, παρά αν θα δει το παιδί λίγη ώρα τηλεόραση παραπάνω. Που δεν είναι το ιδανικό μας, αλλά δεν κινδυνεύει το παιδί από αυτό. Επιπλέον δίνουμε κάποιες ιδές, κάποια υλικά. Για παράδειγμα στα μικρότερα παιδιά, πλαστελίνες, ψαλίδια, κόλες, χαρτιά, χρώματα για να απασχολούνται και κάποιες ώρες. Ακόμα να τους πούμε για τα μεγαλύτερα παιδιά, πηγαίνετε μαζί στη λαϊκή, μαγειρέψτε μαζί , κάντε κηπουρική μαζί με τον παππού ώστε να κάνουνε μαζί θετικά πράγματα. Κοινές δραστηριότητες.

 

• Σε συνέχεια του προηγούμενου ερωτήματος που εμπεριέχει και τον όρο της υπακοής, ως απαραίτητο στοιχείο της συμπεριφοράς των παιδιών μας, θα ήθελα να κάνω μία συναφή ερώτηση. Αυτή τη φορά, σχετικά με τη συμπεριφορά των γονέων. Θεωρείτε Κα Ζηρίδη, πως οι Έλληνες γονείς, είμαστε πιεστικοί προς τα παιδιά μας;

Υπάρχουν ανάμεσα στις πολλές κατηγορίες γονέων με διαφορετική φιλοσοφία, δύο ακραίες ομάδες. Το ένα άκρο είναι οι γονείς “ελικόπτερο” που λέμε. Είναι οι γονείς που στροβιλίζονται πάνω από το παιδί τους. Σε κάθε τομέα της ζωής τους. Από την ακαδημαϊκή απασχόληση, σε ποιο κεφάλαιο της ιστορίας βρίσκεται το παιδί τους μέχρι το αν η δασκάλα έλειψε σήμερα και γιατί. Άλλο παράδειγμα η ερώτηση προς το παιδί, “σας βγάλανε διάλειμμα με τη βροχή”; Οι γονείς που για τα πάντα έχουν άποψη. “Σου μίλησε άσχημα ο συμμαθητής σου; A, θα πάω να τον μαλώσω εγώ”. Παρεμβαίνουν δηλαδή σε όλες τις πτυχές της ζωή του παιδιού. Αυτό μετά τι σημαίνει σε μεγαλύτερη ηλικία;

• Μήπως ενήλικες χωρίς προσωπικότητα;

– Ακριβώς! Έχω φίλη καθηγήτρια πανεπιστημίου που μου λέει έρχεται η μαμά για να ενημερωθεί για το παιδί. Το παιδί που πλέον δεν είναι παιδί στην ηλικία των 20 ετών.  Στο άλλο άκρο έχουμε το γονέα “Δανό”. Ο Δανέζικος τρόπος ανατροφής έχει να κάνει με παιδιά που είναι αυτόνομα. Με παιδιά που έχουν ελεύθερο χρόνο. Με παιδιά που πατάνε στα πόδια τους και βιώνουν τις αποτυχίες, τα λάθη, τις παγίδες, τα χτυπήματα. Για παράδειγμα ο Δανός γονέας αφήνει το παιδί του να σκαρφαλώσει όσο ψηλά θέλει. Και σίγουρα είναι πολύ πιθανό να πέσει να χτυπήσει. Ή το αφήνει να φορέσει ότι ρούχο χρειάζεται. Δεν του λέει πάρε το μπουφάν σου για να μην κρυώσεις. Ο Δανός γονέας θεωρεί πως έτσι είναι ευτυχισμένα τα παιδιά γιατί είναι αυτόνομα. Ζούνε πολύ στη φύση, με ελεύθερο χρόνο και χρόνο για παιχνίδι.

 

• Άρα ποια είναι η κατάλληλη φιλοσοφία και στάση ζωής που πρέπει να ακολοθoύν οι Έλληνες γονείς;

– Κατά τη γνώμη μου χρειάζεται μία μέση οδός μεταξύ των δύο αυτών συμπεριφορών. Βεβαίως ο στόχος είναι να μεγαλώσουμε αυτόνομα παιδιά που πατάνε γερά στα πόδια τους, που ‘χουν αυτοπεποίθηση και που μαθαίνουν να λύνουν τις διαφορές. Ας πούμε πως το παιδί μας δέχεται bullying. Σαφώς το πιο εύκολο είναι να πάει ο γονέας για παράδειγμα να τρομοκρατήσει το άλλο παιδάκι και να το σταματήσει το θέμα. Όμως έτσι, το παιδί δεν θα μάθει ποτέ να αμύνεται και να πατάει στα πόδια του. Άρα θέλουμε να μάθουμε στα παιδιά να λύνουν καταστάσεις. Να ‘χουν δεξιότητες και να λύνουνε προβλήματα.

• Παιδικό καλοκαίρι και κατασκήνωση. Προσφέρει ο συγκεκριμένος τρόπος διακοπών στα παιδιά;

– Θεωρώ πως ναι. Ειδικότερα όμως στο θέμα της κατασκήνωσης, ο τρόπος για να γίνει αυτό είναι με σταδιακές ενέργειες. Δηλαδή προέχει φέρ’ ειπείν, ένα δίχρονο παιδί να μάθει να ντύνεται μόνο του. Ένα παιδί του δημοτικού να πάει να δουλέψει σε κάτι φιλανθρωπικό. Ένα παιδί του γυμνασίου να δουλέψει κάπου αλλού. Εννοείται η κατασκήνωση κάνει καλό σε όλες αυτές τις ηλικίες. Πάντα όμως πρέπει να γίνεται με σεβασμό. Για να γίνει όμορφα και ομαλά, καλό είναι ο αποχωρισμός με το παιδί να έχει προετοιμαστεί σταδιακά. Δεν μπορεί μία μητέρα να αφήσει το παιδί της για 10 μέρες σε ένα ξένο περιβάλλον, όταν αυτό δεν έχει αποκολληθεί ποτέ στο παρελθόν από κοντά της. Χρειάζεται να αφήσει το παιδί για λίγο στον παππού ή τη γιαγιά, την άλλη να μείνει με μία γυναίκα στο σπίτι, την άλλη σε ένα φίλο. Οπότε σταδιακά το παιδί να μάθει να στέκεται στα πόδια του.

 

• Και πως θα πείσουμε τους εαυτούς μας, να βάλουμε στην άκρη τον υπερπροστατευτισμό για τα παιδιά μας; Πολλοί γονείς φοβούνται την κατασκήνωση. Φοβούνται να αφήσουν μόνο το παιδί του.

– Καλή ερώτηση. Εδώ έχουμε φίλους που κάνει διανυκτέρευση το Δημοτικό της Νέας Γενιάς Ζηρίδη και δεν στέλνουν τα παιδιά τους γιατί φοβούνται. Αν δεν εμπιστεύεσαι το σχολείο που φοιτούν τα παιδιά σου και τους δασκάλους τους, για να κοιμηθούν εκεί σε μία παρεϊστικη βραδιά με τους συμμαθητές τους, που αλλού θα  το εμπιστευθείς;  Δίνουμε λοιπόν ευκαιρίες στα παιδιά για να δοκιμάσουν σιγά – σιγά τα φτερά τους.

 

• Απο την άλλη όμως, σε τέτοιους χώρους το παιδί αναπτύσσει την κοινωνικότητα του….

– Είναι σημαντικό τα παιδιά να εντάσσονται και σε άλλες ομάδες. Και αυτό είναι σημαντικό για όλο το έτος και όχι μόνο την περίοδο του καλοκαιριού για το θέμα της κατακήνωσης. Δεν είναι σωστό να ζητάμε μόνο το παιδί να βρίσκεται στο ίδιο τμήμα, με τους ίδιους φίλους , τους ίδιους δασκάλους. Πρέπει να πηγαίνουμε το παιδί και σε κάποια άλλη ομάδα το απόγευμα. Να κάνει ένα μπάσκετ, να πάει στους προσκόπους, να δοκιμάσει να πάει σ΄ ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι. Ώστε να αρχίσει να εντάσσεται και σε άλλες ομάδες. Να μην είναι μόνο με τους τρεις κολλητούς του, που είναι η ζώνη οικειότητας του. Να μάθει να προσαρμόζεται και σε άλλες ομάδες. Έτσι θα κάνει πιο εύκολα φίλους και στην κατασκήνωση, όταν με το καλό επιχειρηθεί αυτό το βήμα.

 

 

• Και ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο το παιδί θα προσαρμοστεί πιο ομαλά σε ένα πρόγραμμα κατασκήνωσης;

– Καλό είναι να υπάρχει κάτι γνώριμο. Eίτε αυτό είναι ο χώρος, είτε αυτό είναι ένας φίλος του ή ένας δάσκαλος. Να μην είναι ουδέτερο εντελώς το περιβάλλον και το παιδί ανεξάρτητο. Τουλάχιστον για την πρώτη φορά ώστε να προσαρμοστεί στο περιβάλλον της κατασκήνωσης πιο εύκολα. Επίσης πρέπει να τηρούμε και εμείς τους κανόνες της κατασκήνωσης. Υπάρχει για παράδειγμα επισκεπτήριο συγκεκριμένο. Να πάμε τότε και για όσο χρειάζεται. Πάντα εξηγώντας με αποφασιστικότητα. Γιατί την πρώτη φορά ο χωρισμός μπορεί να είναι λίγο δύσκολος. Αλλά θα εξηγήσουμε για ποιους λόγους πήραμε αυτή την απόφαση και θα μεριμνήσουμε πως θα γίνει πιο εύκολα στο ίδιο το παιδί. Θέλει να πάρει για παράδειγμα μαζί του ένα κουκλάκι; Θέλει να το παίρνω τηλέφωνο; Θέλει να του αφήσω γραμματάκια να τα βρίσκει κάθε μέρα;

• Άρα, μόνο θετικά στοιχεία προσφέρει η συμμετοχή του παιδιού σε ένα πρόγραμμα κατασκήνωσης…

Απλά χρειάζονται δύο πράγματα. Πρώτον, κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία και δεύτερον, συνέπεια στους κανόνες. Με αυτές τις προϋποθέσεις, το παιδί θα κερδίσει πάρα πολλά.  Το παιδί πατάει στα πόδια του, γιατί έχει μόνο του να αντιμετωπίσει καταστάσεις. Αν αδικήθηκε για παράδειγμα στο πόλο, θα πρέπει να το πει μόνο του, στο δάσκαλο.  Αν δεν το κάνουν κάποια παιδιά παρέα, θα πρέπει να βρει άλλη παρέα. Θα πρέπει να λύσει μόνο του διαδικαστικά προβλήματα. Σίγουρα μπορεί να ξεχάσει κάτι, αλλά θα πρέπει να μάθει να σκέφτεται λύσεις, χωρίς να βασίζεται στους γονείς. Από το να μάθει να πλένει τα ρούχα του, μέχρι στο να αξιολογεί το ρίσκο για διάφορες δραστηριότητες που μπορεί να κάνουν τα άλλα παιδιά και αυτό να θέλει να ζυγίσει αν θέλει να πάρει μέρος ή όχι. Ουσιαστικά είναι η πρώτη φορά που πατάει γερά στο πόδια του γιατί καταλαβαίνει πως είναι μόνο του.

 

Γιάννης Ζαπάντης

 

---

Η συνέντευξη με την Μάνια Ζηρίδη συνεχίζεται …..και θα ολοκληρωθεί στο επόμενο τρίτο και τελευταίο μέρος.

 

Η συντακτική ομάδα του KidsHub προχώρησε στη δημοσίευση της συνέντευξης σε συνέχειες, καθώς έκρινε πως η συζήτηση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Με γνωμονα την ευθύνη που αισθανόμαστε απέναντι στα ερωτήματα που έχουμε όλοι οι γονείς, για το πως τα παιδιά μας θα αξιοποιήσουν δημιουργικά το καλοκαίρι τους, την πιο ξέγνοιαστη για αυτά, εποχή του έτους.

 

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης, θα μιλήσουμε με την Μάνια Ζηρίδη, για τον προγραμματισμό των διακοπών και την προετοιμασία της Φθινοπωρινής επιστροφής των παιδιών στο σχολείο. Επίσης, για το κατά πόσο ο παράγοντας οικονομική κρίση, επηρεάζει την παιδική ευτυχία. Αλλά θα θίξουμε και θέματα συναισθηματικής φύσεως που αφορούν στην οικογενειακή συνοχή και οντότητα, μέσω της βιωματικής προσέγγισης που η Μάνια Ζηρίδη επιχειρεί, στα δικά της παιδικά χρόνια.   

 

---

Η Μάνια Ζηρίδη σπούδασε Ψυχολογία (Bsc) με μεταπτυχιακό στην Ψυχολογία Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, και στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA).

Παρακολούθησε πρόγραμμα για τους Πολλαπλούς Τύπους Νοημοσύνης και την αξιοποίηση ιδιαίτερων κλίσεων των παιδιών στο Πανεπιστήμιο Harvard.

Εργάστηκε σε πρότυπα σχολεία ‘ blue ribbon schools of excellence’ της Αμερικής που εφαρμόζουν best practices και επισκέφθηκε τα καλύτερα στον κόσμο νηπιαγωγεία στην περιοχή  Reggio Emilia της Ιταλίας.

Έχει παρουσιάσει σε παγκόσμια και Ελληνικά συνέδρια καινοτόμες πρακτικές που εφαρμόζονται στα εκπαιδευτήρια Νέα Γενιά Ζηρίδη όπως το πρόγραμμα Πολλαπλών Τύπων Νοημοσύνης,  το πρόγραμμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και Συναισθηματικής Νοημοσύνης.

Έχει εκδώσει βιβλία με συμβουλές για γονείς και έχει αρθρογραφήσει σε εφημερίδες όπως Καθημερινή και Πρώτο Θέμα. Έχει μιλήσει σε εκπομπές ραδιοφώνου (π.χ. 9.84) , και καθημερινά λέει συμβουλές στο μονόλεπτο «τα παιδιά μας και εμείς» στο Galaxy 92 fm, ενώ έχει κάνει και τηλεοπτικές εκπομπές για παιδαγωγικά θέματα.

Συστηματικά κάνει συμβουλευτική και επιμόρφωση γονέων καθώς και εκπαιδευτικών για ψυχοπαιδαγωγικά θέματα.

Στη Νέα Γενιά Ζηρίδη δημιούργησε το Τμήμα Student Care, που έχει ως στόχο την καλλιέργεια ατομικών και κοινωνικών δεξιοτήτων για παιδιά όλων των ηλικιών από 2-18 ετών και έχει διδάξει σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

Σημαντικότερη και πιο πολύτιμη εμπειρία της ζωής της, αποτελεί για την ίδια, η οικογένεια με τα τέσσερα μικρά παιδιά της.