
Στη μάχη που έδωσε η μικρή Αναστασία με τον καρκίνο, δεν ήταν μόνη. Πάνω από όλα φυσικά είχε την οικογένειά της, που έδινε τη δική της άνιση μάχη με μία μορφή καρκίνου μη ιάσιμη. Είχε όμως και τη σκέψη χιλιάδων ανθρώπων από όλη την Ελλάδα που χωρίς να γνωρίζουν το μικρό κορίτσι, προσευχόταν για αυτό ξέροντας τη δοκιμασία που περνούσε.
Η μοίρα έπαιξε άσχημο παιχνίδι και η Αναστασία έχασε τη ζωή της ανήμερα της επετείου γάμου των γονιών της. Ισως βέβαια για τους ίδιους να μην έχει και τόσο μεγάλη σημασία αυτό.
Ο πατέρας της Αναστασίας, Ηλίας Τριανταφυλλάκης, έγραψε λόγια που ματώνουν.
“Της πήρες την ακοή, της κάναμε καρδιές για να της δείξουμε ποσό την αγαπάμε, της πήρες την αριστερή πλευρά , περπατούσε και ανέβαινε τις σκάλες με ένα χέρι και ένα πόδι, της πήρες την ομιλία, μας έκανε σχήματα με το χέρι , της πήρες το χαμόγελο, μας έλεγε πως χαμογελάει και ας μη φαίνεται. Της πήρες τη χαρά, τη ζωή της , απομονωμένη από τις φίλες της , την οικογένεια της και το σχολείο της, είχε τους δυο γονείς της κοντά να την αγαπάνε και να την φροντίζουν. Της πήρες την τελευταία απόλαυση – το φαγητό, έβλεπε μαστερσεφ και ξεχνιόταν και έκανε ασκήσεις να μπορέσει να ξαναφάει. Της έδωσες τον χειρότερο χειμώνα των 150 ετών να πηγαίνει σε ένα παγωμένο σπίτι 15 φορές τη μέρα τουαλέτα. Αναγκάστηκε να φορέσει πάνες αλλά δε την ένοιαξε γιατί την φρόντιζαν οι γονείς της όπως ήταν μωρό. Δεν ήθελε ποτε να κάτσει σε παιδικό καρότσι , την έβαλες σε αναπηρικό. Της άρεσε να πηγαίνει στο μοναστήρι και στην εκκλησία , την έβαλες σε νοσοκομείο να μην μπορεί να βγει. Της άρεσε να φτιάχνει τα μαλλιά της , της πήρες αρκετά. Τώρα πας να της πάρεις την ανάσα της , μόνο έτσι μπορείς να την λυγισεις. Όμως δεν την κερδίζεις, ότι και να γίνει δεν μπορείς. Το πνεύμα της δε νικιέται”.
«Σήμερα έχουμε επέτειο γάμου με τον Ηλία Τριανταφυλλάκη και σήμερα διάλεξε η κόρη μας το παρανυφάκι μας να φύγει από την ζωή. Η Αναστασια πάλεψε όσο λίγοι , ήταν πάντα αισιόδοξη και έδωσε γερή μάχη με το χειρότερο είδος καρκίνου που έχει υπάρξει ποτέ. Έφυγε ήρεμη στον υπνο της με την μανούλα και τον πατερούλη της να την κρατάνε αγκαλιά. Ξέρω πόσοι προσευχηθηκατε για αυτή την νεράιδα και ξέρω και πόσοι ήσασταν δίπλα μας όλο αυτο το διάστημα που παλεύαμε και σας ευχαριστώ. Η Αναστασια δεν υποφέρει πια…».
Share This Post












