Το γιουβέτσι είναι ίσως η επιτομή του Ελληνικού comfort food. Ένα φαγητό που κάνω συχνά, ορέγομαι συχνότερα και το σερβίρω σχεδόν πάντα όταν έχω καλεσμένους από άλλες χώρες που θέλουν να δοκιμάσουν κάτι σπιτικό, ελληνικό. Τελευταία το έχω φτιάξει μάλιστα και στο εξωτερικό σε οικογενειακά και φιλικά τραπέζια που μου ζητήσανε να μαγειρέψω Ελληνικό φαγητό. Έβαλα στη βαλίτσα δυο πακετάκια απ’ το καλό μου κριθαράκι, μια και εκεί δεν βρίσκεις εύκολα, και τους μαγείρεψα ένα εκπληκτικό γιουβέτσι κοτόπουλου που γλύφανε τα δάκτυλά τους.
Για μένα το γιουβέτσι είναι ένα φαγητό νόστιμο, οικείο, γεμάτο θαλπωρή και συναίσθημα, με το μελωμένο κριθαράκι να ζεσταίνει τα σωθικά και να κατευνάζει τις εντάσεις. Και μέσα στην ανοιχτή αγκαλιά από κριθαράκι, το κάθε είδους κοκκινιστό κρεατικό που αποτελεί το κύριο θέμα, να μοιάζει σαν ένα νησάκι θρέψης σε μια θάλασσα ενέργειας και νοστιμιάς. Κι’ από πάνω το λιωμένο τυράκι, να ψιθυρίζει σπίτι!
Λατρεύω δε όλα τα καλομαγειρεμένα γιουβέτσια: Απ’ την εκδοχή του με κατσικάκι που χρησιμοποίησα ως παράδειγμα για να καταγράψω τα μυστικά της τεχνικής του γιουβετσιού, το κλασικό μοσχαρίσιο με σπάλα ή ελιά, έως και το απόλυτο γιουβέτσι με μοσχαρίσια μάγουλα που σέρβιρα στο εστιατόριο της Τήνου, και για το οποίο θα γράψω κάποια στιγμή.
Όμως η νέα μου αγάπη είναι το γιουβέτσι με κοτόπουλο για τρεις λόγους:
Ο ένας είναι ότι καταφέρνει να είναι πολύ κομψό και ελαφρύ, παραμένοντας ένα πληθωρικό παραδοσιακό φαγητό. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι γίνεται πολύ γρήγορα και ο τρίτος ότι αρέσει πάρα πολύ στα παιδιά. Το τελευταίο δίμηνο μόνο, έχω σερβίρει αυτό το κοτόπουλο γιουβέτσι, σε πάνω από 30 άτομα, οι περισσότεροι των οποίων μου ζήτησαν την συνταγή. Έτσι ήρθε η ώρα να την μοιραστώ δημόσια, γιατί είναι απλή, πεντανόστιμη και ταιριάζει από καθημερινές περιστάσεις ως καλέσματα στο σπίτι.
Χαρακτηριστικά της συνταγής:
Το γιουβέτσι κοτόπουλου είναι μια εύκολη συνταγή που θα χρειαστεί συνολικά 1:10’ απ τον χρόνο σας με όλες τις ετοιμασίες μέσα υπό την προϋπόθεση ότι θα ακολουθήσετε σχολαστικά κάποιους απλούς τεχνικούς κανόνες που σημειώνω, κυρίως στον τρόπο που γίνεται το κριθαράκι στον φούρνο. Θεωρητικά μπορείτε να το κάνετε και στη κατσαρόλα, αλλά αν δεν μπει στο φούρνο, ψυχολογικά “δεν είναι γιουβέτσι”, είναι απλά κριθαράκι.
Στην τελική γεύση και κυρίως στην υφή παίζουν ρόλο τα υλικά και κυρίως το κριθαράκι, όπου ξέρετε ότι έχω μια σαφή προτίμηση στη Barilla, γιατί το κριθαράκι της βγαίνει πάντα στο μεταίχμιο του σπυρωτού και του μελωμένου εξωτερικά, χωρίς να κολλάνε τα σπυράκια μεταξύ τους σε ένα σώμα. Βέβαια σ’ αυτό βοηθάει και η τεχνική που σας προτείνω με μπόλικο βραστό νερό σε αναλογία 2.5 προς 1 ώστε το κριθαράκι να μπορεί να απορροφά υγρασία απ’ το περιβάλλον και να μην κολλά το ένα με το άλλο. Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν βγάλετε το ταψί απ’ τον φούρνο θα υπάρχει ακόμη υγρό, που θα απορροφηθεί στο δεκάλεπτο της ανάπαυσης πριν το σερβίρετε και τότε θα είναι απολύτως τέλειο!
Εννοείται ότι το γιουβέτσι είναι ένα πιάτο που πρέπει ΠΑΝΤΑ να γίνεται, λίγο πριν σερβιριστεί. Αν μείνει ώρες και ξαναζεσταθεί για να σερβιριστεί, χάνεται η μισή μαγεία του.
Σ’ αυτή τη συνταγή έχουμε εντάξει και ως νέα ιδέα χρήσης προϊόντος την αντικατάσταση της κλασικής σάλτσας ντομάτας από την σάλτσα Napoletana της Barilla, που περιέχει πολύ νόστιμες ντομάτες, κρεμμύδι, καρότο και θυμάρι και μοιάζει πραγματικά σαν σπιτική σάλτσα. Ενώ θεωρητικά η κανονική της χρήση είναι σαν έτοιμη σάλτσα για μακαρόνια, όταν μπαίνει σαν υποκατάστατο σάλτσας ντομάτας στο φαγητό, κάνει το τσικ που ανεβάζει την νοστιμιά, καθότι δίνει πιο στρογγυλή και βαθιά γεύση. Ακόμη και εδώ που είχαμε λαχανικά μέσα στη σύνθεση, η συγκεκριμένη σάλτσα ανέβασε την τελική γεύση. Απλά θέλει λίγη προσοχή γιατί είναι ιδιαίτερα πηχτή σε σχέση με τις κλασικές σάλτσες ντομάτας και στο μαγείρεμα μπορεί να χρειαστεί πρόσθεση λίγου νερού για να βράσει σωστά το σύνολο.
