“Ζητείται ελπίς…” έγραφε ο Αντώνης Σαμαράκης σ’ένα απο τα διηγήματα του που τον έκαναν ευρέως γνωστό. Στην Ελλάδα του σήμερα, η ελπίδα εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο, στον αγώνα προστασίας των δικαιωμάτων του παιδιού.
Γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτιώμαστε, τι είδους πατρίδα είναι αυτή που αφήνει τα παιδιά της να υφίστανται κατοχικού τύπου βασανιστήρια; Ποια είδους χάρτα δικαιωμάτων του παιδιού εφαρμόζεται στην Ελλάδα της κρίσης, όταν απο τον Έβρο μέχρι και την Γαύδο υπάρχουν παιδιά που κρυώνουν, που πεινάνε και που αρρωσταίνουν, γιατί οι γονείς τους δεν μπορούν να τους προσφέρουν τα βασικά; Και ποια μνημόνια και συμφωνίες εξυπηρετούνται όταν η χώρα καταφέρνει να δημιουργεί τραυματισμένους ψυχικά ανθρώπους σε μία τόσο ευαίσθητη ηλικία;
Ένα παιδί βιώνει υλική αποστέρηση όταν του λείπουν 3 από τις 9 υλικές βασικές ανάγκες διαβίωσης. Ανάμεσα τους τροφή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, θέρμανση, παιχνίδι, διακοπές, ένδυση, πάγιοι λογαριασμοί. Σύμφωνα με την UNICEF, ένα στα δύο παιδιά στην Ελλάδα ζει σε νοικοκυριά που βιώνουν υλική αποστέρηση, μη μπορώντας να καλύψουν ακόμα και τις βασικές ανάγκες των παιδιών τους. Ακόμα και στις απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, εκεί που θα νόμιζε κανείς πως λόγω του αγροτικού χαρακτήρα, τα παιδιά δεν θα στερούνταν τα βασικά, το πρόβλημα παραμένει έντονο. Και δεν το λέμε εμείς. Το λέει το Ινστιτούτο Prolepsis που με τη χορηγία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, πραγματοποιεί ένα τιτάνιο έργο παιδικής σίτησης σε απομακρυσμένες και ευάλωτες κοινωνικοοικονομικά περιοχές.
Η ΕΛ. ΣΤΑΤ προειδοποιεί. Περισσότεροι απο 4.512.000 Έλληνες αντιμετωπίζουν κίνδυνο φτώχειας με πιο αδύναμη και ευάλωτη ηλικιακή ομάδα σε αυτή τη συμφορά, τα παιδιά. Δεν χρειάζεται αυτό να γίνει γνωστό απο δημοσιεύματα μεγάλων διεθνών μέσων όπως οι New York Times. Βιώνουμε το τραγικό φαινόμενο καθημερινά, αν όχι μέσα στο σπίτι μας, σίγουρα κάπου κοντά ή και δίπλα μας.
Η Πολιτεία κατανοεί το πρόβλημα. Προσπαθεί, αλλά αυτό δεν φτάνει. Το ίδιο και η Εκκλησία. Σίγουρα δεν μπορούμε να περιμένουμε να βγάλουν “το φίδι απο την τρύπα” οι ιδιωτικοί φορείς, τα ιδρύματα ή οι φιλανθρωπικές οργανώσεις με σπουδαίο έργο, όπως η Κιβωτός του Κόσμου για την οποία αναφερθήκαμε σε προηγούμενο .
Οι δανειστές, οι εταίροι και σύμμαχοι μας θα πρέπει να καταλάβουν πως ακόμα και αν πετύχουμε όλα τα πλεονάσματα του κόσμου, αυτό δεν θα χει καμία αξία και σημασία όταν μπροστά τους θα απλώνεται ένας ρημαγμένος τόπος χωρίς νέο αίμα, χωρίς ελπίδα και βουβός απο παιδικά χαμόγελα.
Στο KidsHub ονειρευόμαστε μία Έλλαδα που τα παιδιά θα έχουν τη ζωή που τους αξίζει. Με όλη τη φροντίδα, την παιδεία, τα υλικά αγαθά, το παιχνίδι. Με όλα τα δικαιώματα και τις αξίες που τους ανήκουν και ως χώρα, ως πολιτεία, είμαστε υποχρεωμένοι να παρέχουμε.
Ένα έθνος, που φροντίζει να μεγαλώσει ανασφαλείς ανθρώπους μέσα στην πείνα και τη δυστυχία, είναι καταδικασμένο να γεράσει γρήγορα. Και δεν θα είναι η υπογεννητικότητα η μοναδική αιτία. Θα είναι η εκδίωξη απο τα πάτρια εδάφη των νέων γενιών που έρχονται, προς αναζήτηση μίας καλύτερη μοίρας. Το “όπου γης και πατρίς” θα συνοδεύει το ξεριζωμό της νεολαίας στην ανεύρεση μίας νέας πατρίδας, η οποία δεν θα πληγώνει. Μίας πατρίδας που δεν θα “τρώει” τα παιδιά της.
Γιάννης Γερ. Ζαπάντης
mail: info@kidshub.gr
