Μετά το περιστατικό στο Γραμμένο των Ιωαννίνων, που ιδιοκτήτης βασάνισε το γάιδαρό του και στη συνέχεια το άτυχο ζωντανό υπεβλήθη σε ευθανασία, πολλές καταγγελίες που αφορούν σε παρόμοια μεταχείριση των συντροφικών αυτών ζώων ήρθαν στο φως της δημοσιότητας. Μαζί με αυτές όμως έρχονται και οι πράξεις αγάπης για τα συμπαθή τετράποδα που μόνο από προσφορά στον άνθρωπο ξέρουν.
Γιατί ευτυχώς είναι πολλοί οι άνθρωποι που έζησαν και ζουν με τα συμπαθή υπομονετικά τετράποδα, τα οποία -όπως λένε- αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. Στην Έδεσσα υπάρχει, εδώ και χρόνια, άγαλμα αφιερωμένο στην προσφορά του γαϊδάρου κατά τις τις περασμένες δεκαετίες.
Ο «Μένιος» και ο «Ντίνος» της Εδεσσας
Αρχές δεκαετίας του εξήντα, ο «Μένιος» και ο «Ντίνος», δυο από τα δεκάδες γαϊδούρια στην Έδεσσα, έκαναν καθημερινά δρομολόγια για να μεταφέρουν κοφίνια με κεράσια ή ξύλα για τις μεγάλες σόμπες των πετρόχτιστων σπιτιών. Ήταν οι αχώριστοι φίλοι των ιδιοκτητών τους. Συνοδοιπόροι και βοηθοί των αγροτών και κτηνοτρόφων που εργάζονταν στην περιοχή της Πέλλας και από τα χαράματα ξεκινούσαν παρέα τις δουλειές τους.
«Ίσως είναι ένα από τα πιο επισκέψιμα σημεία της πόλης αυτή τη στιγμή το άγαλμα του γαϊδάρου» λέει ο δήμαρχος Έδεσσας, Δημήτρης Γιάννου, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, εγηξώντας τους λόγους που στήθηκε αλλά και τη σημειολογία του. «Ο μπρούτζινος γάιδαρος βρίσκεται στην αρχή του Βαροσίου και όλοι οι τουρίστες σπεύδουν να φωτογραφηθούν τόσο για την γραφικότητά του, αλλά και γιατί έχουν μάθει πως αποτελούσε για τους κατοίκους το μέσο μετακίνησης και ήταν ο βοηθός τους σχεδόν σε όλες τις καθημερινές εργασίες», εξηγεί.
Η απόσταση που έπρεπε να διανύσουν όσοι εργάτες πήγαιναν να δουλέψουν στο Καναβουργείο, στο εργοστάσιο επεξεργασίας καπνού, ήταν μακρινή και δύσκολη και όπως σημειώνουν οι παππούδες που ξεδιπλώνουν τις αναμνήσεις τους, είχαν σχεδόν όλοι το γαϊδουράκι που τους μετέφερε με υπομονή και δοτικότητα.
Ο δήμαρχος σημειώνει πως η λέξη «κακοποίηση» δεν είχε καμία σχέση με τη συμπεριφορά των ανθρώπων της εποχής εκείνης, που αγαπούσαν τα γαϊδουράκια τους, τα φρόντιζαν και στηρίζονταν στη βοήθειά τους για να βγάλουν το μεροκάματό τους. Όλα τους είχαν ονόματα, συνήθως αγαπημένων προσώπων.
Τις δύσκολες εκείνες εποχές που δεν υπήρχε άλλο μεταφορικό μέσο, ο γάιδαρος αναλάμβανε όλες τις ευθύνες. Καθιερώθηκε από την πλειοψηφία των Εδεσσαίων ως ζώο συντροφιάς. Όχι μόνο μετέφερε την πραγματεία τους για να πουλούν τα φρούτα τους στην πόλη και στα σοκάκια των γειτονιών, αλλά ήταν φίλος, σημειώνει ο δήμαρχος
Οι κάτοικοι έλεγαν περνάει ο κυρ Μπάμπης με τον «Ντίνο» και ο γάιδαρος …έκλεβε πολλά χάδια στη διαδρομή του, όπως θυμούνται τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή έχουν μάθει οι νεότεροι που έχουν φωτογραφίες των προγόνων τους «αγκαλιά» με τα γαϊδουράκια τους.
