Χαλάνδρι, Κηφισιά, Κολωνάκι, Αγ. Παρασκευή, Αμπελόκηποι. Περιοχές που σε κεντρικά σημεία και πάρκα, νέα παιδιά στην πλειοψηφία, συνωστήθηκαν σε διαπιστωμένες μαζικές συναντήσεις. Τα ίδια ίσχυσαν και στην Πάτρα, το Βόλο, τη Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο. Εικόνες που δυστυχώς ενέπνευσαν στους σκεπτόμενους πολίτες, το συναίσθημα της απαισιοδοξίας πως δεν πάμε καλά !
Γράφει ο Γιάννης Γερ. Ζαπάντης
Εκδηλώσεις συγχρωτισμού ως αποτέλεσμα ενός άτυπου εορτασμού με κωδική ονομασία “φθου ξελευθερία”. Ένα πανηγυρικό πάρτυ στο όρθιο, για τη λύτρωση που επήλθε από τη λήξη των περιοριστικών μέτρων. Σε πολλές περιπτώσεις μπροστά από κλειστά καταστήματα ή και καταστήματα με προσαρμοσμένη λειτουργία take away.
Με μία δεύτερη σκέψη, η αντίδραση του κόσμου σε συνέχεια της περιόδου ασφυξίας που βιώσαμε, κρίνεται απολύτως λογική. Πόσο μάλλον η συγκεκριμένη συμπεριφορά των νέων, τους οποίους η εφαρμογή των αυστηρών περιοριστικών μέτρων ταλαιπώρησε περισσότερο, δοκιμάζοντας την υπομονή τους. Όμως δεν είναι δυνατόν να ενεργούμε σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Σαν η ζωή να συνεχίζεται κανονικά με εξαίρεση ένα διάλλειμα 55 ημέρων. Γιατί η ζωή μας πλέον δεν είναι κανονική και όλοι θα πρέπει να το κατανοήσουμε.
Παντού κόσμος χωρίς αποστάσεις. Χωρίς λογική για την τήρηση των οδηγιών προσαρμοσμένης κανονικότητας.
Μπορεί κάλλιστα να φανταστεί κάποιος τις συνέπειες, σκεπτόμενος την περίπτωση ύπαρξης ενός ασυμπτωματικού κρούσματος σε κάποιο από όλα αυτά τα “πηγαδάκια” συνωστισμού που παρατηρήθηκαν.
Όπως έχει επισημάνει επανειλημμένα ο Καθηγητής Παθολογίας του Πανεπιστημίου της Πάτρας κ. Χαράλαμπος Γώγος, “το αποτέλεσμα του δείκτη R0 μπορεί να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή.” Πρόκειται για το δείκτη που καταγράφει την αναπαραγωγικότητα της νόσου. “Με την έναρξη της άρσης των μέτρων, η ένδειξη του δείκτη R0 βρισκόταν στο 0,5 από 2,5 που καταγράφηκε τον Φεβρουάριο.” Όπως τόνισε ο κ. Γώγος σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, “σε μία εβδομάδα απο την άρση των μέτρων θα έχουμε μία πρώτη εικόνα της πορείας του ιού. Αν ανέβει όμως ο δείκτης, θα πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης του.”
Συνεπώς δεν είναι δυνατόν, επί δύο μήνες να υποδυθήκαμε με εκπληκτικά αποτελέσματα το ρόλο του μέρμηγκα. Του εργάτη που χτίζει το μέλλον του, μέσα από τη δύσκολη και επώδυνη καθημερινότητα που βιώνει. Και ξαφνικά εν μια νυχτί, να τα ξεχνάμε όλα και να ταυτιζόμαστε με τον εφήμερο ρόλο του διασκεδαστή τζίτζικα.
Ο φόβος της αόρατης απειλής είναι εδώ.
Το ίδιο και ο φόβος επαναφοράς της κοινωνίας σε κατάσταση εγκλωβισμού. Ενδεχόμενο το οποίο θα πρέπει να θεωρείται από όλους δεδομένο. Και θα πρέπει άμεσα όλα τα μέρη που απαρτίζουν το κοινωνικό σύνολο να το εμπεδώσουν. Διαφορετικά θα βιώσουμε το περιεχόμενο της λαϊκής ρήσης “Όπως στρώσουμε…θα κοιμηθούμε”. Ας αντιληφθούμε εγκαίρως πως δεν πάμε καλά και ας επιστρέψουμε άμεσα σε συνθήκες υπεύθυνης συμπεριφοράς, πριν είναι αργά.
Γιάννης Γερ. Ζαπάντης
(Φωτογραφία εξωφύλλου: Πέτρος Διακογιάννης απο ανάρτηση του στο Facebook)
