Η βιομηχανία της ομορφιάς προβάλλει κατά κύριο λόγο γυναίκες, αλλά και άνδρες, «αποδεκτούς», που εντάσσονται στα στερεότυπα περί κάλλους, όπως ορίζονται σε εξώφυλλα περιοδικών και κοινωνικά δίκτυα.
Γιατί πάντα κάποιος έχει λόγο στο δικό σου σώμα; Πρέπει εσύ να θωρακίζεις τον εαυτό σου για να μη γίνεσαι έρμαιο στην άποψη κάποιου; Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τον ορισμό του τι είναι αποδεκτό ως σώμα; Τάπες, ψηλολέλεκες, τόφαλοι, κοκκαλιάρηδες, με λεύκη, με ψωρίαση, με άπειρα τατουάζ: πώς μπορούμε να πάψουμε να χαρακτηρίζουμε ανθρώπους, προσβάλλοντας και πληγώνοντάς τους;
Το body shaming, αν και έχει βαθιές ρίζες ως πρακτική, είναι ένας όρος που εμφανίζεται στον δημόσιο λόγο τα τελευταία χρόνια, κι αφορά τα επικριτικά σχόλια που μπορεί να δεχτεί ένας άνθρωπος για την εμφάνισή του. Το φαινόμενο αφορά τόσο γυναίκες όσο και άνδρες, όμως καθώς σχετίζεται κατεξοχήν με το γυναικείο σώμα και την εργαλειοποίησή/αντικειμενοποίησή του, το body shaming στοχοποιεί κυρίως θηλυκότητες.
Στην κοινωνία θαυμάζουμε γυναίκες, αλλά και άνδρες, στις «ιδανικές» διαστάσεις, χωρίς δερματοπάθειες και αυτοάνοσα που αλλάζουν την «αποδεκτή» όψη. Το body shaming περιγράφει τα κακόβουλα σχόλια, τα οποία εκδηλώνονται για να προσβάλουν και να χαρακτηρίσουν την εμφάνιση ενός ανθρώπου -είτε σε σχέση με τα φυσικά είτε με τα επίκτητα χαρακτηριστικά του- όταν ξεφεύγουν από το μη ρεαλιστικό πρότυπο που κυριαρχεί. Το body shaming έχει βαθιές πολιτισμικές ρίζες στην κοινωνία, στα Media, στην οικογένεια, στον τρόπο που μεγαλώνουμε, ακόμα και στην τέχνη και τον κινηματογράφο, και φυσικά στις πατριαρχικές κοινωνικές αντιλήψεις και δομές που ακόμα επικρατούν και καθορίζουν τις αντιλήψεις μας.
Το τελευταίο διάστημα, η συζήτηση έχει ανοίξει έντονα και στην ελληνική κοινωνία. Αφορμή μπορεί να έχει σταθεί και το γεγονός ότι ασκείται τελευταία body shaming σε ανθρώπους για τα κιλά τους, την κυτταρίτιδά ή τις ραγάδες τους, τα τατουάζ ή τις δερματοπάθειές τους ή το γεγονός ότι πρόσωπα με αναγνωρισιμότητα μπορεί να γίνονται τα ίδια θύτες κακόβουλων σχολίων. Εντωμεταξύ, γυναίκες και άνδρες με εξωπραγματικά «ιδανικές» διαστάσεις κυριαρχούν στα κοινωνικά δίκτυα, είτε για να επιβάλουν τα καθιερωμένα πρότυπα της βιομηχανίας ομορφιάς που εκθειάζουν το υπερβολικά αδύνατο και γυμνασμένο σώμα, είτε για να μας συμβουλέψουν να αγαπάμε το σώμα μας, όπως είναι…
Εν μέσω καλοκαιριού, όπου αρκετοί και αρκετές νιώθουν ανασφαλείς στο να εκθέσουν το σώμα τους στα βλέμματα των άλλων, ανοίγουμε τη συζήτηση, όχι μόνο με αφορμή την παραλία, αλλά κυρίως για να μιλήσουμε για το πώς θα καταφέρουμε να χωράμε στα σώματά μας απενοχοποιημένα.
Χωρίς λογοκρισία, οι πολίτες μοιράζονται τις εμπειρίες τους, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση . Εκπρόσωποι οργανώσεων με ενεργό δράση, μέλη από την ακαδημαϊκή και την καλλιτεχνική κοινότητα, από τα πεδία του ακτιβισμού και της κοινωνίας των πολιτών, της δημοσιογραφίας, της έρευνας, της νομικής εκπροσώπησης και της διακυβέρνησης, άνθρωποι διαφόρων εθνοτήτων και κοινοτήτων της Αθήνας παίρνουν θέση απέναντι στα ζητήματα που ανοίγουν και ανοίγονται μέσα από τον διάλογο.
