Στη χώρα μας σήμερα υπάρχουν περισσότερα από 500 παιδιά με προβλήματα όρασης που είναι αποκλεισμένα από τις συνηθισμένες δραστηριότητες των άλλων παιδιών, μην μπορώντας ουσιαστικά να συμμετέχουν σε αυτές. Το πιο αγαπημένο παιχνίδι όλων των παιδιών, η μπάλα, είναι μία από αυτές τις δραστηριότητες ή τουλάχιστον ήταν μέχρι την καινοτόμα ιδέα του Ηλία Μάστορα.
O Ηλίας Μάστορας, ήταν προπονητής σκάκι σε σχολή τυφλών, αργότερα έπαιζε τερμοταφύλακας σε ομάδα ποδοσφαίρου τυφλών και στο τέλος έγινε διαιτητής σε αγώνες ποδοσφαίρου τυφλών.
Αφορμή για την ιδέα του στάθηκε ένα τρίχρονο τυφλό αγόρι, ο Λέανδρος, στο οποίο ο Ηλίας Μάστορας χάρισε μία μπάλα για τυφλούς για να το επιβραβεύσει για τη συμμετοχή του σε μία θεατρική παράσταση. Οι μπάλες για τυφλούς έχουν ένα ειδικό μηχανισμό για να κουδουνίζουν και ζυγίζουν πάνω από μισό κιλό. Τότε συνειδητοποίησε ότι ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να παίξει με μία τόσο βαριά μπάλα κι ότι τα τυφλά παιδιά στην πραγματικότητα δεν μπορούν να παίξουν μπάλα.
Ξεκίνησε λοιπόν για πρώτη φορά παγκοσμίως, την προσπάθεια να δημιουργήσει μία μικρή και ελαφριά μπάλα για παιδιά με προβλήματα όρασης. Ο στόχος δεν ήταν μόνο να τη φτιάξει αλλά και να τη δωρίζει σε όποιον την χρειαζόταν. Σήμερα, η μπάλα δωρίζεται τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, μέσω της UEFA, σε ειδικά αλλά και γενικά σχολεία γιατί αποτελεί το εργαλείο για να μπορούν να παίξουν όλα τα παιδιά μαζί, τόσο αυτά που βλέπουν όσο κι αυτά με τύφλωση.
Το 2018, το UEFA Foundation for Children ενέκρινε το πρόγραμμα «Μία μπάλα για όλους» (A Ball for all) έτσι ώστε να δοθούν τέτοιες μπάλες σε όλο τον κόσμο. Ήδη, μέχρι στιγμής έχουν μοιραστεί 3.000 μπάλες σε περισσότερες από 90 χώρες.
O Ηλίας Μάστορας μας ξεναγεί στο κόσμο του, εξηγώντας μας πως «Το ποδόσφαιρο τυφλών είναι ένα ενταξιακό άθλημα. Άρα έχουμε ολικά τυφλούς ποδοσφαιριστές, τέσσερις που παίζουν και τέσσερις στον πάγκο. Υπάρχουν, επίσης, τρεις που βοηθούν στο παιχνίδι, οι οποίοι δεν είναι τυφλοί. Ο τερματοφύλακας, που κατευθύνει την άμυνα, ο προπονητής, που βρίσκεται έξω από τον αγωνιστικό χώρο, στο κέντρο του γηπέδου, και η βοηθός πίσω από την αντίπαλη εστία, που προσανατολίζει την επίθεση της ομάδας. Σε κάθε αγώνα είμαστε όλοι μαζί, βλέποντες και τυφλοί. Αυτό είναι το ωραίο του αθλήματος».
Αν αυτή δεν είναι η υπερτάτη αξία του αθλητισμού, τότε ποια είναι;
Γράφει η Mom.me
