Οι τελευταίες μέρες ήταν ομολογουμένως πολύ δύσκολες. Όλη αυτή η προετοιμασία μετάβασης στη νέα τάξη πραγμάτων αναστάτωσε. Σε ορισμένες περιπτώσεις δημιούργησε και πανικό, στη σκέψη ενός αβέβαιου μέλλοντος.
Οι συνέπειες της νέας οικονομικής κρίσης που θα προκύψει από τα μέτρα περιορισμού εξάπλωσης της νόσου, προκάλεσαν αμηχανία, ανασφάλεια, εσωστρέφεια. Συναισθήματα που κάλλιστα μπορούν να αποτελέσουν, τον προπομπό μίας γενικευμένης ατμόσφαιρας απαισιοδοξίας. Ενός κλίματος κατήφειας και μεμψιμοιρίας που θα επηρεάσει τη ζωή και την καθημερινότητα της, σε όλες τις πτυχές.
Περιστατικά συνανθρώπων μας που δεν έχουν τη διάθεση να συζητήσουν οτιδήποτε για σχεδιασμό και υλοποίηση οποιασδήποτε ενέργειας, σε μεσομακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα. Που αποχωρίζονται την πίστη τους σε οράματα και φιλοδοξίες και επενδύουν τη διαθέσιμη ενέργεια τους, σε μία καταναλωτική επίθεση πολεμικού χαρακτήρα στα ράφια του super market.
Η μετάδοση και μεταφορά αυτής της καταθλιπτικής συλλογιστικής στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και στους ανθρώπους που απαρτίζουν το συγγενικό, κοινωνικό ή επαγγελματικό περιβάλλον προσώπων, σε καμία περίπτωση δε βοηθά στη ψύχραιμη διαχείριση των κραδασμών που επιφέρει η αναγκαστική αλλαγή του τρόπου ζωής της κοινωνίας. Και η άποψη αυτή, δεν αφορά μία επιχειρούμενη ιατρική προσέγγιση. Αφορά σε μία συνειδητή προσπάθεια επίκλησης των κανόνων της λογικής.
Σε καμία περίπτωση η συγκεκριμένη ανθρώπινη προσέγγιση σχολιασμού των αρνητικών συμπεριφορών τμήματος του πληθυσμού, δε μπορεί και δεν πρέπει να εκληφθεί ως ένα γενικευμένο κοινωνικό status. Ούτε ως νουθεσία μιας ρητορικής που κουνά το δάχτυλο σε συνανθρώπους που αισθάνονται αδύναμοι, μπροστά στον ορυμαγδό των αρνητικών εξελίξεων. Πόσο μάλλον ως έλλειψη αυτογνωσίας των δυσάρεστων συνθηκών διαβίωσης, που διαμορφώνονται από τον περιορισμό της ατομικής ελευθερίας και των δικαιωμάτων.
Η οικονομία δεν πρέπει να παγώσει. Τουλάχιστον σε επίπεδο συζητήσεων, διεργασιών και προετοιμασίας μελλοντικών ενεργειών. Η ζωή δεν πρέπει να μαυρίσει και το χαμόγελο δεν πρέπει να χαθεί. Η κοινωνικότητα δεν πρέπει να περιοριστεί και θα πρέπει να αναζητηθούν εναλλακτικοί τρόποι εκδήλωσης της. Ο άνθρωπος είναι ένα ισχυρό ον που στις δύσκολες στιγμές της ζωής, βρίσκει ψυχικά αποθέματα δυνάμεων για να στηρίξει τον εαυτό του και τους γύρω του. Γιατί ναι, η ζωή δυσκολεύει, αλλά δε σταματά!
Οι εικόνες των ανθρώπων από τη γειτονική Ιταλία συγκλονίζουν. Είναι τα τραγούδια των εγκλεισμένων κατοίκων, που μετατρέπουν τα μπαλκόνια και τις βεράντες σε βήματα εξωστρέφειας. Σε εστίες συλλογικής ψυχολογικής εκτόνωσης. Γιατί αποτυπώνουν τη συνειδητή προσπάθεια του ανθρώπου να αντλήσει θετική ενέργεια. Στηριζόμενος όχι μόνο στις δυνάμεις του, αλλά στην αλληλεπίδραση της πράξης με τους γύρω του.
