Μετά το πολύνεκρο δυστύχημα των δύο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη, η 01 Μαρτίου ξημέρωσε ως ημέρα τραγωδίας και εθνικού πένθους για την Ελλάδα.
Ωστόσο υπήρξαν κάποιοι που ακόμα και τραυματισμένοι βοήθησαν τους συνεπιβάτες τους να σωθούν τα πρώτα λεπτά μετά την μοιραία σύγκρουση των δύο τρένων.
Η Ευγενία μέσω ενός μηνύματος της στα social media που έγινε viral, αναζητούσε τον άνθρωπο που της έσωσε τη ζωή. Τον άνθρωπο με το κίτρινο φούτερ που χαρακτηριστικά της είπε : “Πάτα πάνω μου για να βγεις.” Ο άνθρωπος που τη βοήθησε να βγει από το τρίτο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας, είναι ο Μιχάλης Κλάψης από τους Λειψούς, φοιτητής στη Θεσσαλονίκη.
Ο 20χρονος φοιτητής δείχνοντας ψυχραιμία βοήθησε να απεγκλωβιστούν και άλλα άτομα που επέβαιναν στο τρένο, ενώ συγκλονίζει η μαρτυρία του:
“Δεν θα μου πήγαινε η καρδιά να ακούω βοήθεια και να βγω από το βαγόνι. Όταν ακούς τον κόσμο γύρω σου να φωνάζει βοήθεια, δεν μπορείς να κάτσεις με σταυρωμένα τα χέρια και να φύγεις από το βαγόνι. Όταν έγινε η σύγκρουση, η μητέρα τάιζε το μωράκι και έφυγε από τα χέρια της. Όταν σηκώθηκα και είδα ότι είμαι εντάξει, την άκουγα να φωνάζει “έχασα το μωρό, βοηθήστε με να το βρω”. Ψάξαμε και βρήκαμε το μωρό κάτω από το κάθισμα μου. Το πήρε η μητέρα στην αγκαλιά της και τη βοηθήσαμε να βγει έξω από το τρένο»
«Όλα τα παιδιά που ήταν μέσα στο τρένο, συνομήλικοι μου ή λίγο μεγαλύτεροι, βοηθήσαν τον υπόλοιπο κόσμο. Δίπλα μου καθόταν μία κοπέλα, η Ευγενία. Την παίρνω αγκαλιά και της είπα “πάτα πάνω μου”. Είχαν έρθει άλλα δύο παιδιά και κατέβαζαν τον κόσμο. Βρίσκω ένα κινητό, ανοίγω τον φακό και πήγα προς την Ευγενία. Δεν θέλω να πω λεπτομερώς το πώς ήταν, αλλά δεν είχε τις αισθήσεις της. Βγαίνω έξω, κατεβαίνω, είχα το κινητό που λειτουργούσε και κάλεσα τη μητέρα μου. Της είπα ότι είμαι εντάξει, ότι το βαγόνι έφυγε από τις ράγες γιατί αυτό νομίζαμε. Με την Ευγενία επικοινώνησα πριν λίγες ημέρες, το ίδιο και με τη μητέρα του μωρού.”
Ο Μιχάλης Κλάψης αναφέρθηκε και στην 23χρονη Ιφιγένεια Μίτσκα από τα Γιαννιτσά που έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα. «Μπροστά μου καθόταν ένα ζευγάρι που άκουγα το αγόρι της να φωνάζει “Ιφιγένεια, Ιφιγένεια με ακούς;” Το σώμα της κοπέλας ήταν το μισό μέσα από το παράθυρο και το άλλο μισό απ’ έξω και την είχαν πλακώσει λαμαρίνες. Ξεστράβωσα τις λαμαρίνες, την έπιασα από τη μέση και μαζί με το αγόρι της την βγάλαμε έξω. Την έπιασα και είχε σφυγμό», είπε ο 20χρονος.
«Όταν βγήκα από το τρένο, δεν είχα καταλάβει τι είχε συμβεί. Άκουγα μόνο φωνές για βοήθεια και τον καπνό. Νόμιζα ότι μόνο το δικό μας βαγόνι είχε βγει από τις ράγες».
«Το θεώρησα αυτονόητο όταν είσαι καλά ότι θα βοηθήσεις. Δεν θα μου πήγαινε η καρδιά να ακούω βοήθεια και να βγω από το βαγόνι. Μου ζήτησαν βοήθεια κάποιες κυρίες αλλά ήταν καταπλακωμένες από σίδερα δε μπορούσαμε να τις βγάλουμε. Δεν ξέρω εάν τα κατάφεραν», τόνισε.
«Όταν βγήκα έξω και είδα την εικόνα τότε κατάλαβα το μέγεθος της καταστροφής» είπε χαρακτηριστικά ο 20χρονος σημειώνοντας ότι η εικόνα των νεκρών και οι κραυγές δεν θα φύγουν από τη μνήμη του.
Σαν τον Μιχάλη υπήρξαν και πολλοί άλλοι οι οποίοι αψηφώντας τον κίνδυνο κατάφεραν να σώσουν αρκετό κόσμο. Αυτά τα παιδιά που συγκίνησαν όλη την Ελλάδα, αποτελούν ένα φωτεινό παράδειγμα για όλους μας.
