Η Χριστίνα Γκίκα, σύμβουλος υποστήριξης γονέων, με μια ανάρτηση της εξηγεί πως η σκληρότητα δεν βοηθάει τα παιδιά να γίνουν πιο ανθεκτικά ή πιο δυνατά στο μέλλον, αντιθέτως όταν τα παιδιά σκληραίνουν, σταματάνε να νιώθουν.
Στην ανάρτησή της επισημαίνει:
“Η ζωή είναι σκληρή και είναι ευαίσθητ@, πρέπει να τ@ν δυναμώσω”
“Αν είμαι μαλακ@ μαζί τ@, δεν θα επιβιώσει στην άγρια ζωή εκεί έξω. Πρέπει να είναι δυνατ@”
Φοβόμαστε οι γονείς και είναι απόλυτα κατανοητός ο φόβος μας. Έχουμε έναν διαστρεβλωμένο φακό όμως για το τι σημαίνει ανθεκτικότητα, δύναμη στα παιδιά.
Όταν τα παιδιά σκληραίνουν, σταματάνε να νιώθουν. Σκληραίνει η καρδιά τους, που τόσο όμορφα λέει και ο Neufeld. Σταματάει η συναισθηματική τους ωρίμανση.
Παίρνουν το μήνυμα ότι το να νιώθουν πονάει, είναι επικίνδυνο, είναι απειλή. Μεγαλώνουν με την ανάμνηση στο μυαλό και στο σώμα τους ότι όταν ένιωσαν πόνεσαν, απορρίφθηκαν, δεν ήταν αγαπητά και αποδεκτά. Και δημιουργούν ένα μηχανισμό απόρριψης συναισθημάτων.
Ενήλικες που φοβούνται να αγαπηθούν, που θυμώνουν με μένος και ανεξέλεγκτα ή που δεν θυμώνουν καθόλου, που παγώνουν τα πάντα, που απορρίπτουν οποιονδήποτε τους προσφέρει αγάπη και τρυφερότητα αμφισβητώντας τον, που είναι σκληροί στις κακουχίες και δεν τους “επηρεάζουν”, που δεν ξέρουν πώς είναι να νιώσουν χαρά, που βγάζουν αυτοάνοσα και χρόνιες ασθένειες γιατί τα συναισθήματα έχουν καταπιεστεί χρόνια τώρα στο σώμα τους. Που δεν ξέρουν πώς να συνδεθούν με τα παιδιά τους ή τι να κάνουν τα συναισθήματα τους.
Παιδιά η συναισθηματική ωρίμανση είναι απαραίτητη για την ψυχική ανθεκτικότητα των παιδιών. Αν μπλοκαριστεί υπάρχει μεγάλο κόστος.
Δεν υπάρχει ούτε μια έρευνα που να θεωρεί την σκληρότητα ως τρόπο ενίσχυσης της ψυχικής ανθεκτικότητας των παιδιών, της δύναμης τους να ανταπεξέλθουν στις κακουχίες της ζωής.
Να κρατάμε τις καρδιές τους μαλακές παιδιά, για να μπορούν να νιώθουν την αγάπη παρόλο που ξέρουν ότι μπορεί και να πληγωθούν. (σαν σουξέ μου ακούστηκε αυτό)
Καλημέρες”
Διαβάστε ακόμη
Δείτε ακόμη
Share This Post
