Με όλα τα θέατρα, σινεμά, χώρους τέχνης κλειστούς έχει αναμφίσβητητα δημιουργηθεί ένα κενό. Η αγορά, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό και τα drive-in αρχίζουν σιγά-σιγά να επανέρχονται στο προσκήνιο. Τα βλέπουμε να ανοίγουν στην Αμερική, στη Ν. Κορέα, στη Γερμανία, στο Ιράν…
Σε 18 ημέρες, στην 1η Ιουνίου, ανοίγει και στην Αθήνα το πρώτο drive in. To Αθενς ντραϊβ ιν κρατά τα χαρτιά του κλειστά ακόμη, έχοντας απλά ένα ρολόι με την αντίστροφη μέτρηση στο site του.
Στη χώρα μας βέβαια έχουμε τα θερινά σινεμά που θα μπορούσαν ενδεχόμενως να αποτελέσουν μια ασφαλή λύση για το καλοκαίρι, απομακρύνοντας φυσικά τις καρέκλες μεταξύ τους και που ανοίγουν επίσης την 1η Ιουνίου.
Τα λεγόμενα drive – in έκαναν την εμφάνισή τους ήδη από τη δεκαετία του 1930, και έγιναν μόδα -κυρίως στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού- τη δεκαετία του 1950. Πρόκειται για υπαίθριες γιγαντοοθόνες, στις οποίες είχες πρόσβαση με το αυτοκίνητο, μέσα από το οποίο παρακολουθούσες και την ταινία.
Παρά την φρενίτιδα που επικρατούσε στην Αμερική και την Ευρώπη, οι κινηματογράφοι αυτοκινήτων υπήρξαν λιγότερο δημοφιλείς στην Ελλάδα. Υπήρξαν, βέβαια, αρκετά drive-in, στα οποία μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει συνήθως B – movies.
Στη συνέχεια -και καθώς οι κινηματογράφοι αυτοί δεν αποδείχθηκαν ιδιαίτερα επιτυχημένοι- οι ταινίες που επέλεγαν ήταν αυστηρώς ερωτικού περιεχομένου. Στο Μαρούσι υπήρχε και το Αθενς Ντράιβ Ιν (στη Λεωφ. Κηφισίας), ενώ στον Σταυρό της Αγίας Παρασκευής υπήρχε το Αβάντι.
Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει και στην Ελλάδα μια προσπάθεια αναβίωσης της κουλτούρας του drive – in μέσα από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου, καθώς και από το 1ο En Lefko Film Festival με την προβολή της ταινίας «Μπόνι και Κλάιντ» στον Λυκαβηττό.
Ίσως τελικά το drive – in να μπορεί να αναβιώσει ξανά, καθώς αποτελεί μια ασφαλή για τον κορωνοϊό λύση αλλά και μια νοσταλγική πρόταση για κινηματογραφική έξοδο.
