Την απόλυτη οδύνη αλλά και φόβο βίωσε μια γυναίκα 41 ετών, η Μαρία από τον Λίβανο κάτοικος Κοζάνης, όταν διαπίστωσε πως το επτά εβδομάδων έμβρυο που κυοφορούσε, ήταν νεκρό και περιφερόταν από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, προκειμένου να χειρουργηθεί.
Με δάκρυα στα μάτια η νεαρή γυναίκα από την Κοζάνη μιλά στην κάμερα της ΕΡΤ για την ταλαιπωρία που βίωσε περιφερόμενη από Νοσοκομείο σε Νοσοκομείο. Όπως δήλωσε η Maria Bou Abdallah, όλα ξεκίνησαν στις 28 Δεκεμβρίου, όταν απευθύνθηκε στο «Μαμάτσειο» νοσοκομείο Κοζάνης προκειμένου να υποβληθεί στις απαραίτητες ιατρικές πράξεις. Εκεί, σύμφωνα με την άτυχη γυναίκα, οι γιατροί την ενημέρωσαν ότι λόγω έλλειψης αναισθησιολόγου θα πρέπει να περιμένει έως τις 10 Ιανουαρίου.
Απογοητευμένη και με τον φόβο για τις πιθανές επιπλοκές στην υγεία της, καθώς το έμβρυο 7 βδομάδων και 3 ημερών ήταν νεκρό, σύμφωνα με τους γιατρούς και με το υπερηχογράφημα που της έγινε, επικοινώνησε με το νοσοκομείο Γρεβενών από όπου και την παρέπεμψαν στο «Μποδοσάκειο» νοσοκομείο Πτολεμαΐδας.
Η 41ετών γυναίκα μαζί με τον σύζυγο της επισκέφτηκαν το νοσοκομείο Πτολεμαΐδας όπου συνεχίστηκε η περιπέτειά της. Ύστερα από πολύωρη αναμονή και παράπονα για την αντιμετώπιση που δέχτηκε από την γιατρό στο «Μποδοσάκειο», όπως καταγγέλλει, άκουσε εμβρόντητη την γυναικολόγο να της λέει ότι «ότι δεν ήταν κάτι επείγον», με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να απευθυνθεί σε ιδιωτική κλινική και να δώσει λύση, καθώς είχαν συμπληρωθεί σχεδόν 10 ημέρες συνεχίζοντας να έχει στα σπλάχνα της το νεκρό έμβρυο.
Η Maria Bou Abdallah, όπως επισημαίνει, δημοσιοποίησε το πρόβλημα για μην υπάρξει ξανά αντίστοιχο περιστατικό καθώς και ζητήσε να στελεχωθούν τα νοσοκομεία με γιατρούς που είναι απαραίτητοι στις υγειονομικές δομές της περιοχής. Από την πλευρά της διοίκησης του νοσοκομείου Πτολεμαΐδας ο Σταύρος Παπασωτηρίου, τόνισε ότι η υπόθεση θα ερευνηθεί και θα αναμένεται το πόρισμα.
Η 41χρονη έκανε επίσημη καταγγελία στον Ιατρικό Σύλλογο Κοζάνης, και για την περιπέτεια που έζησε και για την αντιμετώπιση που είχε στο «Μποδοσάκειο» νοσοκομείο, ενώ έρευνα θα διεξάγει και ο Σύλλογος, σύμφωνα και με τον πρόεδρό του Χαράλαμπο Τσεβεκίδη. Η οδύσσεια της άτυχης γυναίκας ανέδειξε για μία ακόμη φορά, την έλλειψη αναισθησιολόγων στην περιοχή, μετά το περιστατικό και με τον 16χρονο στο νοσοκομείο Κοζάνης, όπου συνέδραμε συνταξιούχος αναισθησιολόγος σε επείγον χειρουργείο σώζοντας την ζωή του.
Οι υγειονομικοί και αυτοδιοικητικοί φορείς της Κοζάνης απαιτούν να υπάρξει άμεσα λύση με τη στελέχωση των δύο νοσοκομείων σε μια περιοχή που συνεχίζει να δίνει την μάχη με την πανδημία εδώ και 2 χρόνια.
Την καταγγελία της 41χρονης γυναίκας για την αντιμετώπιση που έτυχε στο Μποδοσάκειο Νοσοκομείο, φιλοξενεί το Kozanimedia. Σε αυτήν, περιγράφεται με λεπτομέρειες η περιπέτεια του ζευγαριού.
H αναφορά-καταγγελία έχει ως εξής:
Η καταγραφή που ακολουθεί περιγράφει την ανεπαρκή αντιμετώπιση ενός ιατρικού περιστατικού όπως και τόσων άλλων που συμβαίνουν καθημερινά, με σκοπό να προβληματίσει.
Τα γεγονότα
28 Δεκ: Επίσκεψη στο γυναικολόγο. Διαπίστωση πως το έμβρυό μας είναι νεκρό εδώ και 3 ημέρες (στις 7 εβδομάδες και 3 ημέρες). Θα πρέπει να αφαιρεθεί το συντομότερο δυνατόν.
30 Δεκ: Επίσκεψη στο Νοσοκομείο Κόζανης – Ο γυναικολόγος που βρίσκεται σε υπηρεσία επιβεβαιώνει το θάνατο του εμβρύου κατόπιν σχετικής εξέτασης. Ωστόσο, το απαραίτητο χειρουργείο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί πριν τις 10 Ιανουαρίου καθότι δεν υπάρχει αναισθησιολόγος μέχρι τότε. Μας προτείνεται να περάσουμε εκ νέου από βδομάδα.
3 Ιαν: 2η επίσκεψη στο Νοσοκομείο Κόζανης – Γνωρίζουμε έναν άλλο γυναικολόγο, τη Δρ. Γιαννούλη, που μας πιστοποιεί ότι το να ‘κρατήσουμε’ το νεκρό έμβρυο μέχρι τις 10 του μηνός είναι επικίνδυνο και μπορεί να οδηγήσει σε μόλυνση. Μετά από σχετικό της τηλεφώνημα στο διευθυντή του τμήματος, μας συστήνεται να απευθυνθούμε στο Νοσοκομείο Γρεβενων. Μετά από σχετική επικοινωνία με το γυναικολογικό τμήμα στα Γρεβενά μας λένε να δοκιμάσουμε πρώτα στο Νοσοκομείο Πτολεμαϊδας. Η Δρ. Γιαννούλη και ο διευθυντής του τμήματος επικοινωνούν με Πτολεμαϊδα, ενώ κάποιος από το Νοσ. Γρεβενών βοηθά στο να κλειστεί ένα επείγον ραντεβού στη Πτολεμαϊδα με τη Δρ. Καλλιόπη Αντωνιάδου, Διευθύντρια του Γυναικολογικού Τμήματος.
Εφόσον κλείνεται το ραντεβού, η Δρ. Γιαννούλη μάς λέει πως εφόσον βρούμε την κ. Αντωνιάδου το προσωπικό θα προβεί στις κατάλληλες ενέργειες, δίνοντας μας επίσης το όνομα της κας Σολέντα, μαίας στο αντίστοιχο τμήμα, στην περίπτωση που χρειαζόμασταν περεταίρω βοήθεια. Στην είσοδο εκεί θα είχαμε την άδεια να μπούμε ως ‘Η κυρία από τα Γρεβενά’ που έχει ραντεβού με Αντωνιάδου.
Φτάνοντας εκεί, απαγορεύτηκε βεβαίως η είσοδος στο σύζυγό μου και την πεθερά μου εφόσον δεν είχαν ‘rapid test’. Βρίσκοντας στη συνέχεια το γυναικολογικό, με την υποδοχή να με ρωτά αν ήμουν ‘η κυρία από τα Γρεβενά’, τους απάντησα πως έρχομαι από Κοζάνη αλλά το ραντεβού κλείστηκε από το Νοσοκομείο Γρεβενών – και στο σημείο αυτό αρχίζει η σύγχυση:
Ο κύριος και οι δύο κυρίες που βρίσκονταν εκεί κοιτούσαν ο ένας τον άλλον αρνούμενοι πως κάποιος από αυτούς είχε κλείσει το ραντεβού μου, δίνοντας την αίσθηση πως είχε συντελεστεί κάτι παράνομο, όπου και μου ζητήθηκε να καθήσω και να περιμένω τη Δρ. Αντωνιάδου. Στο μεταξύ ο κύριος άρχισε να με ρωτά εκ νεόυ από πού έρχομαι, σε τί αφορά το ραντεβού λέγοντας επίσης πως θα πρέπει να περιμένω. Όσο περιμένα, οι παραπάνω βρίσκονταν σε ένα είδος λογομαχίας για το ποιός έκλεισε το ραντεβού και το εάν η δουλειά είχε γίνει από ‘μέσα’.
Εδώ σε κάποιο σημείο άρχισα και εγώ να απολογούμαι, με τα μέτρια Ελληνικά μου καθώς πρόσφατα ήρθα στην Ελλάδα λόγω του συζύγου μου και δραστηριοποίηθηκα επαγγελματικά, ζητώντας συγγνώμη για την τυχόν αναστάτωση που προκάλεσα, και πως ήρθα μόνο επειδή έχω ένα νεκρό έμβρυο μέσα μου και στην Κοζάνη δε θα έχει αναισθησιολόγο μέχρι τις 10 Ιανουαρίου, ενώ τα σχετικά τμήματα Κοζάνης και Γρεβενών μού είπαν να έρθω στην Πτολεμαϊδα. Το προσωπικό αποκρίθηκε αρκετές φορές πως το πρόβλημα δεν είμαι εγώ αλλά κάτι εσωτερικό.
Είναι σημαντικό να αναφέρω εδώ πως εάν δεν επρόκειτο για μία νοσηλευόμενη ασθενή σε όλον τον όροφο, το τμήμα θα ήταν παντελώς άδειο.
45 λεπτά αργότερα η υποδοχή με ενημερώνει ξανά πως θα πρέπει να περιμένω, λόγω κάποιου χειρουργείου σε εξέλιξη. Μισή ωρα μετά, το χειρουργείο έχει τελειώσει και το προσωπικό επιστρέφει, μαζί με τη Δρ. Αντωνιάδου όπως αποδείχτηκε αργότερα. Άλλη μισή ώρα μετά, ο κύριος της υποδοχής, που πλέον αντιλαμβάνομαι πως είναι γιατρός, με ενημερώνει πως θα κάνουμε υπερηχογράφημα. Μαζί με τη μαία το όνομα της οποίας μου είχαν αναφέρει, έγινε το υπερηχογράφημα και παίρνοντας τις διαφάνειες μαζί τους κάπου πηγαίνουν. Και πάλι, κατά τη διάρκεια του υπερηχογραφήματος συζητούσαν το ποιός έκλεισε το ραντεβού, ενώ η κα. Σολέντα επαναλάμβανε συνεχώς πως κανείς δεν την είχε ειδοποιήσει για το ραντεβού. Ζήτησα ξανά συγγνώμη, ενώ και πάλι με διαβεβαίωναν πως ‘είναι εσωτερικό το ζήτημα, δεν είχα κάνει κάτι λάθος’.
Μετά τον υπέρηχο κατευθύνθηκα στο διάδρομο και περίμενα εκεί. Έπειτα, ο γιατρός που ανέφερα έρχεται και με ενημερώνει πως είδαν τον υπέρηχο με τη Δρ. Αντωνιάδου και πως εφόσον δεν υπάρχει αιμορραγία, δεν πρόκειται για κάτι επείγον. Διαφώνησα λέγοντας πως εφόσον το έμβρυο είναι ήδη νεκρό 10 μέρες και αναισθησιολόγος δε θα υπάρχει στην Κοζάνη για άλλες 7, η κατάστασή μου μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Συμφώνησε απόλυτα μαζί μου αλλά είπε πως δεν μπορεί να κάνει κάτι, αν ήθελα να μιλήσω με τη Δρ. Αντωνιάδου και αποχώρησε. Βηματίζοντας στο διάδρομο για άλλα 20 λεπτά, περίμενα έξω από το γραφείο που ήξερα πως είναι η γιατρός, ενώ η πόρτα του ανοιγόκλεισε πολλές φορές λόγω επισκεπτών. Όταν ο γιατρός επανήλθε μετά από ώρα και με έκπληξη που με είδε να περιμένω ακόμα, με συμβούλεψε να χτυπήσω την πόρτα. Μόλις χτύπησα και άνοιξα, η Δρ. Αντωνιάδου κοιτώντας με είπε: ‘έχω δουλειά, όταν τελειώσω θα σε δώ’, ορθά-κοφτά και με ύφος μάλλον ανάρμοστο για κάποιον που απευθύνεται σε ασθενή, όπου και αποχώρησα περιμένοντας έξω κοντά στο ασανσέρ. Άλλα 20 λεπτά μετά, κατευθυνόμενη απεύθείας προς το ασανσέρ η γιατρός συνάντησε το βλέμμα μου.
