Η 12χρονη προσφυγοπούλα από το Αφγανιστάν, που αρχικά ζούσε στον καταυλισμό της Μόριας, έγινε δεκτή με υποτροφία στο Διεθνές σχολείο της Βοστόνης.
Την αγάπη για τη μάθηση εμφύσησε στην Αρεζού η μητέρα της Μαριάμ, η οποία δούλευε στο Αφγανιστάν για 15 χρόνια ως σύμβουλος εκπαίδευσης, ενώ σήμερα στην Ελλάδα συνεργάζεται με μη κερδοσκοπικές οργανώσεις ως διερμηνέας και πολιτισμική διαμεσολαβήτρια.
Η Αρεζού πέρσι είχε γράψει μία συγκινητική επιστολή στους δασκάλους της λέγοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ.
«Αγαπητό μου σχολείο, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τη δυνατότητα που μου δώσατε αυτή τη σχολική χρονιά να μάθω μαζί με Έλληνες μαθητές και να ενταχθώ στη σχολική κοινότητα. Είμαι τόσο χαρούμενη που είχα την ευκαιρία όχι μόνο να γνωρίσω το σχολείο, αλλά επίσης να προσαρμοστώ σε ένα νέο περιβάλλον παρά τα γλωσσικά εμπόδια».
Όπως εξηγεί σήμερα η Αρεζού στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «έγραψα αυτό το γράμμα για να δείξω την αγάπη μου για την Ελλάδα και τους ανθρώπους, την εμπειρία μου, πώς ένα κορίτσι από άλλη χώρα ήρθε εδώ. Δεν ήταν πολύ εύκολο να έρχεσαι σε άλλη χώρα, να γνωρίζεις άλλους ανθρώπους, άλλη γλώσσα, άλλη κουλτούρα. Πρέπει να το κάνεις όμως».
Η Αρεζού ήταν μόλις έξι χρονών όταν αναγκάστηκε με την οικογένειά της να εγκαταλείψει την πατρίδα της, το Αφγανιστάν, για να ξεκινήσουν το μεγάλο ταξίδι της μετανάστευσης. Η εκπαίδευσή της διακόπηκε, ωστόσο η αρχή των γονιών της ήταν ότι το παιδί δεν πρέπει να διακόψει τα μαθήματά του, με αποτέλεσμα να τη διδάσκουν οι ίδιοι ακόμα και στο σπίτi.
Έπειτα από τρία χρόνια παραμονής στην Τουρκία, η οικογένεια έφτασε στη Λέσβο τον Ιανουάριο του 2019, όπου διέμεινε αρχικά στο κέντρο υποδοχής της Μόριας, και έπειτα σε διαμέρισμα με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.
Βλέποντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά πρόσφυγες στη φοίτησή τους στα ελληνικά σχολεία, η Μαριάμ έστειλε μια επιστολή σε ξένες πρεσβείες στην Ελλάδα, ζητώντας πληροφορίες για τις δυνατότητες φοίτησης της κόρης της σε άλλες χώρες. Λίγο καιρό μετά, έλαβε απάντηση από την αμερικανική πρεσβεία με μία λίστα σχολείων, στα οποία θα μπορούσε να κάνει αίτηση.
Έπειτα από γραπτές εξετάσεις και συνέντευξη, η Αρεζού έγινε δεκτή στο Διεθνές Σχολείο της Βοστόνης και έλαβε υποτροφία για πέντε χρόνια, μέχρι την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής της. Η Αρεζού γνωρίζει ήδη πέντε γλώσσες (φαρσί, νταρί, ελληνικά, τουρκικά και αγγλικά).
«Μ’ αρέσει να μαθαίνω ξένες γλώσσες. Όσες γλώσσες ξέρεις, τόσο περισσότερο γνωρίζεις τη χώρα που βρίσκεσαι», μάς λέει. Ωστόσο, προσθέτει χαρακτηριστικά ότι εκτός από τις άλλες γλώσσες, υπάρχει και «η γλώσσα της καρδιάς»: «Αν δεν ξέρεις άλλες γλώσσες, υπάρχει η γλώσσα της καρδιάς και μπορείς να μιλήσεις με την καρδιά σου. Όλοι ξέρουμε τη γλώσσα της καρδιάς. Και εγώ όταν πήγα στην Τουρκία ή την Ελλάδα πρώτα χρησιμοποίησα τη γλώσσα της καρδιάς».
Η Αρεζού εξομολογείται ότι το μεγαλύτερο όνειρό της είναι να γίνει γιατρός, «για να βοηθήσω τους ανθρώπους», και στη συνέχεια να φτιάξει ένα νοσοκομείο, «όπου θα παρέχεται δωρεάν περίθαλψη». Για το λόγο αυτό, η Μαριάμ έδωσε έμφαση να λάβει η Αρεζού εκπαίδευση και σε ελληνικό σχολείο «γιατί η ελληνική γλώσσα είναι σημαντική για την ιατρική επιστήμη, την οποία θέλει να ακολουθήσει».
Η Αρεζού δηλώνει ενθουσιασμένη που θα ζήσει στις ΗΠΑ. Θα της λείψουν όμως «η οικογένειά μου φυσικά, αλλά και η φύση και οι άνθρωποι της Ελλάδας». Στη Βοστόνη θα φιλοξενηθεί από μια οικογένεια, με την οποία οι γονείς της Αρεζού γνωρίστηκαν με τη βοήθεια του σχολείου.
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι σε πρόσφατη έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, μόλις το 34% των παιδιών προσφύγων σχολικής ηλικίας στον κόσμο είναι εγγεγραμμένα σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
