Μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι που όλοι βιαζόντουσαν να προλάβουν, μου έχει μείνει η ανάμνηση να προσπαθώ να τελειώσω το φαγητό μου ενώ η μητέρα μου είχε ήδη πλύνει τα πιάτα. Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές έχει συμβεί αυτό. Μάλλον ήταν η κανονική μας καθημερινότητα. Ομολογώ πως τότε δεν με πολύ-ένοιαζε κιόλας γιατί έβρισκα την ευκαιρία να πετάω και το φαγητό όταν δεν μου άρεσε!
Τώρα μεγαλώνοντας πια το δικό μου παιδί, το σκέφτομαι συχνά και συνειδητοποιώ πόσες στιγμές χάθηκαν προς όφελος της ταχύτητας και της βιασύνης.
Για τον μικρό μου γιο, όλα είναι αξιοπρόσεκτα και ιδιαίτερα. Ένα νεράντζι στο πεζοδρόμιο είναι μια ευκαιρία για λίγο ποδόσφαιρο, τα πλακάκια είναι ότι πρέπει για κουτσό, τα μεγάλα δέντρα για κρυφτό…Προχθές, μέσα σε ένα κατάστημα με διακοσμητικά, ανακάλυψε τα ράφια με τα αρωματικά κεριά και σκέφτηκε να τα μυρίσει ένα-ένα…Φυσικά βιαζόμουν, όπως πάντα άλλωστε, αλλά αποφάσισα να τον αφήσω να το κάνει. Ξαφνικά σκέφτηκα ότι ίσως η ανακάλυψη και η εξερεύνηση του να ήταν σημαντικότερη από τα πέντε λεπτά που θα γλίτωνα μέσα στην ημέρα μου.
Η λίστα με τις δουλειές που έπρεπε να κάνω, όπως όλοι μας, ήταν μεγάλη αλλά προσπάθησα να καταλάβω τι ήταν αυτό που με έκανε να θέλω να τελειώνω όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ήταν πραγματικά το γεγονός ότι δεν θα προλάβαινα να τελειώσω τις δουλειές μου ή η ανάγκη κι ίσως ανυπομονησία μου να τελειώνω μία ώρα αρχύτερα;
Ίσως είναι κλισέ να πούμε ότι το νόημα της ζωής δεν είναι στον προορισμό αλλά στο ταξίδι μαζί με όλες αυτές τις μικρές ή μεγάλες στιγμές και εμπειρίες.
Μπορεί η αγάπη για εξερεύνηση και για ανακάλυψη μικρών χαρών σε ασήμαντα για εμάς τους ενήλικες πράγματα, να είναι πολύ πιο σημαντικά μαθήματα από την ταχύτητα. Κι ας αργεί να δέσει τα κορδόνια του, ή για να κόψει ένα λουλούδι από το δρόμο.
Κάπως έτσι αποφάσισα να κόψω λίγο την ταχύτητα και να απολαύσω την περιέργεια, τις εκφράσεις, τη χαρά του γιου μου σε καθετί που ανακαλύπτει καθημερινά. Γιατί ο κόσμος για αυτόν είναι νέος και συναρπαστικός. Και το να μπορώ να τον δω κι εγώ μέσα από τα μάτια του, είναι ένα δώρο και προς τον εαυτό μου.
Παρατηρώ τη χαρά του, όταν βγαίνει έξω και η μέρα είναι ηλιόλουστη. Σηκώνει τα μάτια του προς τον ήλιο και το απολαμβάνει με όλη του την καρδιά. Μου δείχνει με τον πιο χειροπιαστό τρόπο, αυτή την ικανότητα που έχασα μεγαλώνοντας: πως είναι το να παίρνω χαρά από τις μικρές κι «ασήμαντες» στιγμές της ζωής. Και να αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για αυτές.
Ναι ξέρω, η ζωή τρέχει και τα προβλήματα είναι πολλά και μεγάλα, όμως το να κάνω ένα pause για λίγα λεπτά κάθε μέρα, μόνο καλό μπορεί να μου κάνει. Αποφάσισα λοιπόν να αφήσω τον γιο μου να ανακαλύψει και να χαρεί τον κόσμο και μέσα από αυτόν ίσως να μπορέσω να ξαναμάθω κι εγώ πως γίνεται.
