Μια καμπάνια αγάπης και συμπερίληψης για τα αυτονόητα δικαιώματα των ομόφυλων οικογενειών στην Ελλάδα, από τη Στέγη και τις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο.
Τι είναι αυτό που «κάνει» την οικογένεια; Οι άνθρωποι που ζουν κάτω από την ίδια στέγη; Ή μήπως η τρέχουσα νομοθεσία μιας χώρας; Γιατί η πυρηνική οικογένεια εξακολουθεί να θεωρείται «πυρήνας» της ελληνικής κοινωνίας; H γονεϊκότητα αφορά τους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους; Και αν ναι, γιατί οι οικογένειες με γονείς του ίδιου φύλου δεν απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα με τις ετερόφυλες οικογένειες σήμερα;
Η ομόφυλη οικογένεια, στην Ελλάδα του 2022, είναι νομικά ανυπεράσπιστη. Τη στιγμή που τα νομοθετικά πλαίσια στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και στον υπόλοιπο κόσμο έχουν προχωρήσει στην πλήρη αναγνώριση του δικαιώματος γάμου και τεκνοθεσίας για τα ομόφυλα ζευγάρια, στη χώρα μας η από κοινού γονεϊκότητα μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου δεν αναγνωρίζεται. Στην πράξη, αυτό σημαίνει πως ο δεύτερος γονέας, ο μη βιολογικός, είναι νομικά «αόρατος».
H Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση μαζί με τις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να γίνει ο δεσμός «θεσμός». Γιατί η αγάπη από μόνη της έχει τη δύναμη να ταρακουνήσει, να αναθεωρήσει, να εξημερώσει και να εξελίξει. Γιατί η αγάπη κάνει την οικογένεια.
Θέλω από αύριο όλες μα όλες οι οικογένειες του κόσμου να έχουν ίσα δικαιώματα μέσα και έξω από το σπίτι.
Τι δεν μπορεί να κάνει για το παιδί του ένας ΛΟΑΤΚΙ+ γονέας που δεν έχει αναγνωριστεί:
Δεν μπορεί να το συνοδεύσει στο πρώτο του εμβόλιο. Να πάει μαζί του στο νοσοκομείο.
Δεν μπορεί να αναλάβει την επιμέλειά του, σε περίπτωση που ο αναγνωρισμένος του γονέας φύγει από τη ζωή.
Δεν μπορεί να λάβει οποιαδήποτε σημαντική απόφαση θα κάνει το μέλλον του καλύτερο.
Δεν μπορεί να το παραλάβει από το σχολείο.
Τι συμβαίνει σε άλλες χώρες
Ήδη από το 2001 η Ολλανδία και από το 2003 το Βέλγιο, προβαίνουν στη θεσμοθέτηση του γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια, καθώς και στη δυνατότητα υιοθεσίας που απορρέει από κάθε γάμο – άρα και από γάμο ομοφύλων.
Το 2005, η καθολική Ισπανία θεσμοθετεί την ίδια απόφαση, την οποία ακολουθεί και ο Καναδάς.
Το 2009, η Σουηδία και η Νορβηγία θεσμοθετούν τον γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια, ενώ η δυνατότητα υιοθεσίας είχε αναγνωριστεί από το 2003 και το 2002, αντίστοιχα.
To 2010, η Πορτογαλία προχωρά στην αναγνώριση του γάμου –και λίγο αργότερα επιτρέπει και την υιοθεσία– ομόφυλων ζευγαριών, το ίδιο και η Αργεντινή, η οποία γίνεται και η πρώτη χώρα της Λατινικής Αμερικής που θεσμοθετεί τον γάμο για ομόφυλα ζευγάρια. Το παράδειγμα της Πορτογαλίας ακολουθούν η Δανία και το 2013 η Γαλλία και η Βραζιλία.
Κατά την περίοδο 2013-2019, οι διαδικασίες θεσμοθέτησης του γάμου ομοφύλων επεκτείνονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και ειδικότερα στην Αγγλία, την Ουαλία, τη Σκωτία και τη Βόρεια Ιρλανδία.
Το 2015, η Φινλανδία ακολουθεί τις προαναφερθείσες Σκανδιναβικές χώρες, ενώ την ίδια χρονιά ο γάμος και η τεκνοθεσία αναγνωρίζονται στο Λουξεμβούργο και την Ιρλανδία.
Στις 26 Ιουνίου 2015, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κρίνει ότι το Σύνταγμα της χώρας δίνει το δικαίωμα γάμου και στα ομόφυλα ζευγάρια. Η απόφαση αυτή αποτελεί τον καταλύτη για την αναγνώριση του γάμου ομοφύλων στις επιμέρους Πολιτείες των ΗΠΑ.
Ο γάμος και τεκνοθεσία ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού θεσμοθετούνται το 2017 στη Γερμανία, τη Μάλτα και την Αυστραλία και πιο πρόσφατα, το 2020, στην Ελβετία.
Στις 26 Μαΐου 2022, το Ανώτατο Δικαστήριο της Κροατίας αποφασίζει πως, δεδομένης της θέσης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μια διαφορετική μεταχείριση ατόμων σε παρόμοιες καταστάσεις, με βάση αποκλειστικά τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, αντιπροσωπεύει μια μορφή διάκρισης.
