Η έκφραση της απόλυτης αγάπης άνευ όρων: από τη σύλληψή μας ως το θάνατο, η αγάπη της μητέρας μας ακολουθεί, μέχρι την αιωνιότητα.
Διαβάστε ένα από τα ωραιότερα ποιήματα που έχει ποτέ γραφτεί για τη Μητέρα, από τον Γεράσιμο Μαρκορά, τον ‘Ελληνα ποιητή και μαθητή του Διονύσιου Σολωμού.
“Μάνα! Δεν βρίσκεται λέξη καμία
να’ χει στον ήχο της τόση αρμονία,
σαν ποιός να σ’ άκουσε με στήθος κρύο,
όνομα θείο;
Παιδί από σπάργανα ζωσμένο ακόμα,
με χάρη ανοίγοντας γλυκά το στόμα,
γυρνάει στον άγγελο που τ’ αγκαλιάζει
και Μάνα! κράζει.
Στον κόσμο τρέχοντας ο νέος διαβάτης
πέφτει στ’ αγνώριστα βρόχια τσ’ απάτης,
και αναστενάζοντας, Μάνα μου! λέει,
Μάνα! και κλαίει.
Της νιότης φεύγουνε τ’ άνθια κ’ η χάρη
τριγύρω σέρνεται με αργό ποδάρι,
ώσπου στην κλίνη του, σα βαρεμένος,
πέφτει ο καημένος.
Και πριν την ύστερη πνοή του στείλει,
αργά ταράζονται τα κρύα του χείλη,
και με το Μάνα μου! πρώτη φωνή του,
πετά η ψυχή του.”
