Ο Μάριος Μάζαρης με μία προσωπική του ιστορία, σχολιάζει την επιρροή που ασκούν πάνω μας, όλοι αυτοί που αδιάκοπα μας κρίνουν.
Η ανάρτηση του στο Facebook
“Tο καλοκαίρι του ‘21 βρισκόμουν Σαμοθράκη και μια μέρα μεσημεριού, που με πήρε ο ύπνος στην παραλία, ξύπνησα έτσι. Η φίλη μου όσο κοιμόμουν μου έβαψε τα νύχια. Σοκαρίστηκα, γέλασα, έκανα πλάκα με τα χρώματα που έβαλε, λίγο μπλε θα το προτιμούσα, λίγο πράσινο, τελικά όσο άβολα κι αν μου φαινόταν, περάσαμε από το «εντάξει, έκανες την πλάκα σου, ξέβαψέ τα τώρα» σε ολόκληρη κουβέντα περί εμφάνισης, περί σώματος και δικαιώματος των ανθρώπων να σε κρίνουν για αυτά.
Απόφασισα να το κάνω πείραμα, να τα κρατήσω για την υπόλοιπη μέρα να κόψω αντιδράσεις, τουρίστας είμαι, δε με ξέρουν, κι έτσι έγινε, κάποια βλέμματα στον δρόμο, κάτι σούξου μούξου, εγώ αμέριμνος, να δω αν κάποιος θα με κάνει να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.
Mέχρι που κάτσαμε να πιούμε καφέ σε ένα υπέροχο σημείο κοντά στο σπίτι και εμφανίστηκε ύστερα από λίγο η μαμά της φίλης μου. εκεί αστραπιαία έβαλα τα χέρια κάτω από τις μασχάλες για την υπόλοιπη ώρα και περίμενα να φύγει. Sιγά το πράγμα, θα μου πεις.
Kι όμως, ακόμα και σήμερα θυμάμαι τον συμμαθητή εκείνο στο γυμνάσιο που με κορόιδευε για τη μπλούζα που φορούσα συνεχώς. σου έχει γίνει δέρμα, μου έλεγε, γέλαγε, εγώ δεν του είπα ποτέ ότι έχω μόνο αυτή να φορέσω. Kι όμως σταμάτησα να τη φοράω και την πέταξα μετά, προσπαθώντας να έχω εναλλακτικές. Oμως μέχρι σήμερα θυμάμαι το όνομά του, σκέψου τι επιρροή έχουν οι άνθρωποι που μας κρίνουν στη ζωή μας.
Aκόμα και κάτι τόσο μικρό σε βάζει να σκέφτεσαι αν πρέπει να εξηγήσεις ή να απολογηθείς για σένα. σήμερα που εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, αγόρια και κορίτσια, στέκονται σε μια ουρά ενός σινεμά να δουν την Barbie βαμμένα, ντυμένα, χαρούμενα, χαίρομαι που ο κόσμος κάνει βήματα στο να καταλάβει ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα στο να σε σχολιάσει, είτε του αρέσεις είτε όχι.
Η εμφάνισή σου δε σημαίνει σχολιάστε με, το ποστάρισμα σε ένα προφίλ δε σημαίνει πάρτε θέση, τα ρούχα ή τα νύχια ή τα μαλλιά δε σημαίνει επιλογή φύλου, ή ακόμα κι αν σημαίνει δε χρειάζεται κανείς να δικαιολογήσει ή να εξηγήσει το οτιδήποτε.
Τα νέα παιδιά είναι τυχερά που γεννιούνται με φρέσκα μυαλά, οι άτυχοι είμαστε εμείς που πρέπει να αποτινάξουμε από πάνω μας στερεότυπα, ρατσισμούς, κόμπλεξ δεκαετιών. Ακόμα κι αν χρειαστεί να κρύψουμε τα νύχια μας.”
