Ο Νίκος Γαλάνης, από την Πάτρα, αναδείχθηκε καλύτερος δάσκαλος παγκοσμίως.
Οι βραβεύσεις ήρθαν λόγω της πολυεπίπεδης προσφοράς του σε ένα μικρό σχολείο της Επιδαύρου, το Δημοτικό σχολείο Αγίου Δημητρίου. Στην αρχή ήταν το Gold βραβείο για την καινοτόμο μέθοδο διδασκαλίας μέσω της δημιουργίας ταινιών μικρού μήκους στα Education Leaders Awards. Ύστερα από δυο χρόνια ήρθε ο τίτλος «Εκπαιδευτικός της Χρονιάς» για τη χώρα μας, όπου άνοιξε τον δρόμο για τη διεθνή αναγνώριση.
Η κριτική επιτροπή των AKS Education Awards, των παγκόσμιων εκπαιδευτικών βραβείων μου απένειμε το Global Teacher Award, που απονέμεται σε 100 εκπαιδευτικούς από όλο τον κόσμο, ως αναγνώριση της συμβολής τους στην παγκόσμια εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινωνία, συμβάλλοντας στο να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος.
Ήταν κάτι που δεν περίμενα φυσικά. Αυτό το βραβείο θα μπορούσε να το κατακτήσει κάθε Έλληνας και Ελληνίδα εκπαιδευτικός που δίνει όλο του το είναι, κάθε ικμάδα των δυνάμεων του, που εργάζεται ατελείωτες ώρες παραπάνω από το εργασιακό του ωράριο σε δύσκολες συνθήκες μόνο και μόνο επειδή αγαπά τα παιδιά, δήλωσε ο κ. Γαλάνης
Το βραβείο του το μεγάλο όμως, όπως λέει ο ίδιος στο Newsbomb.gr, είναι η αγάπη των μαθητών του και φυσικά η εξέλιξη τους αλλά και η δίψα που δείχνουν για να ταξιδέψουν στην γνώση.
Μάλιστα μαζί με τους μαθητές του φτιάχνει βίντεο με έντονο κοινωνικό αλλά και ιστορικό χαρακτήρα. Το τελευταίο ήταν ένα αφιέρωμα στα 100 χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης και του ελληνισμού της Μικράς Ασίας.
Ο ίδιος δείχνει πως το σχολείο είναι πεδίο γνώσης και λαθών γιατί από τα λάθη μαθαίνουμε όπως λέει, «Η μάθηση είναι συνυφασμένη με το λάθος. Το σχολείο είναι το κατεξοχήν μέρος όπου είναι σχεδόν υποχρέωσή μας να κάνουμε λάθος. Για να αγαπήσει ένα παιδί το σχολείο, πρέπει να αγαπήσει τα λάθη του, να τα αποδεχτεί ότι είναι μέρος της διαδικασίας μάθησης», λέει χαρακτηριστικά.
«Καταρχάς, ένα βραβείο δεν αποτελεί τον σκοπό του ταξιδιού αλλά είναι απλά η αναγνώριση των προσπαθειών μας και ένα κίνητρο να συνεχίσουμε με την ίδια όρεξη και πάθος. Ένα σημάδι ότι κάνουμε κάτι σωστά και να συνεχίσουμε να το πράττουμε με τον ίδιο ζήλο.
Κάθε μέρα, κάθε βράδυ σκέφτομαι το αύριο, στόχος είναι το επόμενο μάθημα. Πώς θα γίνει πιο ενδιαφέρον, πώς θα μάθουμε και συγχρόνως θα περάσουμε καλά, τι εκπλήξεις ή μυστήριο μπορεί να κρύβει. Πώς μπορώ να κάνω τη μέρα που έρχεται, να έχει προστιθέμενη αξία στη διαδρομή μου αλλά και στη διαδρομή των μαθητών μου. H βασική μου επιδίωξη είναι κάθε μέρα το σχολείο να είναι μια μικρή γιορτή. Αυτό γίνεται με πολλές μικρές εκπλήξεις που βγαίνουν στη διάρκεια της ημέρας, με ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά, με καινοτόμες δραστηριότητες που τα σηκώνουν από τις καρέκλες και τα θρανία με σκοπό να μάθουν μέσω βιωματικών δραστηριοτήτων, μέσω της τέχνης, με τραγούδια στην πρωινή υποδοχή, με χρώματα και παιχνίδια.! Επειδή προέρχομαι και από τον αθλητισμό, πάντα λέμε πως στόχος είναι η επόμενη προπόνηση. Έτσι και στον χώρο μας, τον χώρο της εκπαίδευσης, στόχος είναι το επόμενο μάθημα, το χρέος μας να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας ώστε να προσφέρουμε το καλύτερο δυνατό στα παιδιά μας. Σκοπός είναι να αγαπήσουν το σχολείο, να ανυπομονούν κάθε βράδυ πότε θα περάσει η ώρα να ξαναγυρίσουν στην τάξη όπως ακριβώς ανυπομονώ κι εγώ!».
Σε ποιο σχολείο διδάσκετε φέτος;
«Φέτος θα εργάζομαι στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Ναυπλίου, το μεγαλύτερο σχολείο της πόλης. Ήμουν ξανά στο συγκεκριμένο σχολείο αλλά μια περιπέτεια υγείας με υποχρέωσε να αποχωρήσω λίγο μετά τα μέσα της χρονιάς. Έτσι, επέστρεψα για να συνεχίσω το έργο που άφησα ημιτελές. Είναι μια σημαντική επετειακή χρονιά για το Ναύπλιο, συμπληρώνονται 200 χρόνια από την απελευθέρωσή του οπότε όμορφα πράγματα διαφαίνονται στο εγγύς μέλλον.! Όντας αναπληρωτής 11 χρόνια, είχα την ευκαιρία να εργαστώ σε πολλά διαφορετικά σχολεία και περιοχές της χώρας μας, να γίνω πλούσιος από τις εμπειρίες αυτές και τώρα πια να τις εφαρμόσω στον τόπο διαμονής μου. Επ’ ευκαιρίας να υπογραμμίσω πόσο σημαντικό είναι η τοπική κοινότητα να αγκαλιάζει τους εκπαιδευτικούς της. Από τις οικογένειες μέχρι τις επίσημες αρχές. Είμαι τρομερά ευγνώμων που οι γονείς των μαθητών μας έχουν δείξει τόση αγάπη, βοηθώντας μας έτσι στο λειτούργημα που επιλέξαμε να κάνουμε. Ακόμα και ο Δήμος Ναυπλιέων με τίμησε, βρισκόμενος μόνο 3 χρόνια σε σχολεία της περιοχής, για την προσφορά στην εκπαιδευτική και όχι μόνο κοινότητα. Όλα αυτά σε ωθούν να ανταποδώσεις σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ό,τι έλαβες».
Με τους μαθητές σας τιμήσατε την μνήμη της μικρασιατικής καταστροφής. Με ποιον τρόπο;
«Η βασική ιδέα ξεκίνησε με τη συμμετοχή μιας μαθήτριας του σχολείου μας, της Κατερίνας, που η μητέρα της κατάγεται από τη Νέα Κίο, μια πόλη που δημιουργήθηκε εξαρχής από τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Συνεργαστήκαμε με τον μαέστρο Θεοδόση Αντωνιάδη και τη Νεανική Χορωδία του ΔΟΠΠΑΤ Ναυπλίου. Επίσης, δύο μέλη του Χορευτικού Ομίλου Σκάλας Λακωνίας, η Ζωή και ο Σπύρος, συμμετείχαν και έδωσαν έναν πολύ όμορφο νοσταλγικό τόνο. Εξάλλου, ο τίτλος της ταινίας είναι «Νόστος και Άλγος». Και τα δυο μαζί διαμορφώνουν τη Νοσταλγία, τον ψυχικό πόνο και τα γλυκόπικρα συναισθήματα που προκαλούνται από την ανικανοποίητη εισέτι λαχτάρα του γυρισμού στην πατρίδα, σε κάποιον αγαπημένο τόπο ή σε ευχάριστες καταστάσεις που ζήσαμε στην παιδική ηλικία, σύμφωνα με το λεξικό. Η ταινία αφιέρωμα από το Δημοτικό Σχολείο Αγίου Δημητρίου τιμά τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή. Θέλαμε να δείξουμε ότι δεν έχουμε ξεχάσει. Τίποτε δεν έχει ξεχαστεί. Τιμήσαμε τους ανθρώπους, τους πρόσφυγες, τον ελληνισμό που ξεριζώθηκε. Για τις ψυχές που χάθηκαν. Ελληνισμός και Μικρά Ασία είναι έννοιες ταυτισμένες στον ιστορικό χρόνο και αυτό κάνει την πληγή της καταστροφής ακόμη πιο μεγάλη. Φιλοσοφία, γνώση, πολιτισμός, επιστήμες, παράδοση, ήθη και έθιμα είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά που έχουμε. Και αυτό κάνει τις πατρίδες μας αλησμόνητες. Όχι χαμένες πατρίδες αλλά αλησμόνητες».
«Είμαι παιδί της πιο cult δεκαετίας, γεννήθηκα στα τέλη των 80s στην Πάτρα, λίγους μήνες πριν ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και τα άλλα παιδιά σηκώσουν το ευρωπαϊκό κύπελλο στο μπάσκετ και μαζί με αυτό, ολάκερο τον ελληνικό αθλητισμό. Ξέρετε, κουβαλώ όλα τα βιώματα αυτής και της επόμενης δεκαετίας, η μητέρα μου έκανε περμανάντ τα μαλλιά της, το ηλεκτρονικό μου παιχνίδι ήταν το Τέτρις και με βάφτισε Υπουργός του ΠΑΣΟΚ.! Μεγάλωσα ίσως στην πιο urban πλευρά της πόλης, στη γειτονιά της πλατείας Βουδ, μια λαϊκή, αστική μεριά της πόλης με μεγάλη ιστορία. Κι αυτό γιατί δίπλα στην μικρή αυτή πλατεία, κυριαρχούσε ένα τεράστιο σχολικό συγκρότημα με τρία Δημοτικά σχολεία, δύο Γυμνάσια κι ένα Λύκειο όπου δολοφονήθηκε ο Ν. Τεμπονέρας, τέσσερα χρόνια μετά τη γέννησή μου. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, το κλίμα, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στα σχολικά μου χρόνια είχε πολιτικό χρώμα και ιδεολογικές ζυμώσεις. Οι βάσεις της πίστης μου στον άνθρωπο. στο πόσα μπορεί να καταφέρει, στη δύναμή του και γενικά στις αρχές του Ανθρωπισμού, μπήκαν τότε».
Από μικρός θέλατε να γίνετε δάσκαλος; Σας ενέπνευσε κάποιος εκπαιδευτικός να ακολουθήσετε αυτό το μονοπάτι;
«Η αλήθεια είναι πως από μικρός μου άρεσε να μαθαίνω πράγματα και να τα μεταδίδω στους άλλους. Ακόμα θυμάμαι τα καλοκαίρια, να «διδάσκω» τον συγχωρεμένο τον παππού μου ό,τι είχα μάθει στην Ιστορία την προηγούμενη χρονιά και αυτός να με ακούει υπομονετικά. Κάτι που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι πως όταν έδωσα Πανελλήνιες πέρασα σε μια στρατιωτική σχολή, λόγω της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης που προσέφερε. Έπρεπε να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο για να τα βγάλουμε πέρα οικονομικά αλλά ήταν κάτι εντελώς ξένο στην κοσμοθεωρία μου, πνευματικά δεν ανήκα εκεί. Κέντρο της σκέψης μου, όπως ανέφερα ήδη, είναι ο άνθρωπος, οπότε τα παράτησα και την επόμενη χρονιά μπήκα στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Πατρών, κρατώντας όμως και τις εμπειρίες που είχα αποκτήσει, αυτές διαμόρφωσαν περαιτέρω την προσωπικότητά μου. Είναι κάτι που λέω και στα νέα παιδιά, ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, οι Πανελλήνιες δεν είναι το τέλος του κόσμου.
Όλα μου τα βιώματα, θετικά και αρνητικά με ανατροφοδοτούν συνεχώς και με οδηγούν. Μικρός διάβασα για τον Αχιλλέα και πως ενδιαφερόταν πάνω από όλα για την υστεροφημία. Την κληρονομιά που αφήνεις όταν φεύγεις, το Legacy. Αυτό με εξιτάρει από τότε, να φύγω και να αφήσω πίσω μου έργο, να ξέρω πως υπήρξα κοινωνικά χρήσιμος, να με θυμούνται κάποιοι λίγοι ή πολλοί γιατί επηρέασα τις ζωές τους. Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτούν το εφήμερο· την εφήμερη διασκέδαση, το πρόχειρο φαγητό, όλα γρήγορα και επιφανειακά. Το ζήτημα δεν είναι να υπάρχουμε για 70, 80 χρόνια πάνω στον πλανήτη και απλά να καταναλώνουμε αλλά να παράγουμε, να δημιουργούμε.
Οι γονείς μου ήταν οι πρώτοι που με πήραν από το χέρι και μου έδειξαν στον δρόμο. Οι πρώτοι φάροι στη ζωή μου. Άνθρωποι λαϊκοί, ο ένας μόλις και είχε τελειώσει το Δημοτικό, η άλλη το Γυμνάσιο. Η αδερφή μου και ο υγιής συναγωνισμός μας. Δάσκαλοι και καθηγητές, καλοί και κακοί. Όλοι υπήρξαν συνοδοιπόροι μου στο ταξίδι. Τα μέρη που γύρισα σε όλη την Ελλάδα για να εργαστώ ως δάσκαλος, εξαιρετικοί συνάδελφοι που γνώρισα, όλοι και όλα είχαν να μου δώσουν ένα στοιχείο για τη δική μου εξέλιξη και ολοκλήρωση. Υπάρχουν και πρότυπα σήμερα που μπορούν και τα παιδιά να ταυτιστούν και να μάθουν από αυτούς όπως η ζωή σαν παραμύθι του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Κυρίως το work ethic που έχει, αυτό που χρειάζεσαι για να πετύχεις τα όνειρά σου».
