Τα παιδικά τραγούδια και τα νανουρίσματα βοηθάνε σημαντικά τα μωρά να μάθουν να μιλούν. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, επισημαίνοντας ότι τα βρέφη μαθαίνουν τη γλώσσα από τις ρυθμικές πληροφορίες – την άνοδο και την πτώση του φωνητικού τόνου – όπως παρατηρείται στα παιδικά τραγουδάκια ή στα νανουρίσματα.
Η μελέτη η οποία αποτελεί μέρος του προγράμματος BabyRhythm με επικεφαλής την Ούσα Γκοσβάμι, νευροεπιστήμονα στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ , διερευνά τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα σχετίζεται με τη δυσλεξία και την αναπτυξιακή γλωσσική διαταραχή.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες του Κέιμπριτζ τα μωρά αρχίζουν να επεξεργάζονται τις φωνητικές πληροφορίες – τους μικρότερους ήχους της ομιλίας – περίπου όταν γίνονται επτά μηνών.
Τα συμπεράσματα της μελέτης τα οποία δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Nature Communications, αμφισβητούν την κοινή άποψη ότι οι φωνητικές πληροφορίες – που συνήθως αντιπροσωπεύονται από το αλφάβητο – είναι το κλειδί για την εκμάθηση μιας γλώσσας.
Εξάλλου, πιστεύουν ότι η δυσλεξία και η αναπτυξιακή γλωσσική διαταραχή μπορεί να σχετίζονται με την αντίληψη του ρυθμού και όχι με δυσκολίες στην επεξεργασία φωνητικών πληροφοριών.
Η Ούσα Γκοσβάμι, συγγραφέας της μελέτης, δήλωσε ότι οι επιμέρους ήχοι της ομιλίας δεν επεξεργάζονται αξιόπιστα μέχρι περίπου τους επτά μήνες, παρόλο που τα περισσότερα βρέφη μπορούν να αναγνωρίσουν οικείες λέξεις όπως το ”μπιμπελό” σ′ αυτό το στάδιο ανάπτυξης, προσθέτοντας πως οι επιμέρους ήχοι της ομιλίας εξακολουθούν να προστίθενται σιγά σιγά για να αποτελέσουν σταδιακά τη βάση της γλώσσας, μετά τους επτά μήνες.
Προηγουμένως, επικρατούσε η άποψη ότι τα βρέφη μαθαίνουν πρώτα μικρά ηχητικά στοιχεία και τα προσθέτουν μεταξύ τους για να συνθέσουν τις λέξεις.
Η έρευνα
Για να καταλάβουν αν ισχύει κάτι τέτοιο, οι ερευνητές κατέγραψαν την εγκεφαλική δραστηριότητα 50 βρεφών ηλικίας τεσσάρων, επτά και 11 μηνών, καθώς παρακολουθούσαν ένα βίντεο με έναν δάσκαλο δημοτικού σχολείου να τραγουδάει 18 παιδικά τραγουδάκια.
Η ομάδα χρησιμοποίησε ειδικούς αλγόριθμους για να ερμηνεύσει πώς τα βρέφη κωδικοποιούσαν αυτές τις πληροφορίες στον εγκέφαλό τους.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η φωνητική κωδικοποίηση στα μωρά εμφανίζεται σταδιακά κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της ζωής, ξεκινώντας με οδοντικούς ήχους (που παράγονται από τα άνω μπροστινά δόντια) – όπως το «ντ» για το «νταντά» – και ρινικούς ήχους – όπως το «μ» για το «μαμά».
Σύμφωνα με την Γκοσβάμι τα βρέφη μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ρυθμικές πληροφορίες σαν μια σκαλωσιά ή έναν σκελετό για να προσθέσουν φωνητικές πληροφορίες. Αποτέλεσμα αυτού του ρυθμικού μοτίβου είναι τα βρέφη, όταν ακούν μια κανονική ομιλία να μπορούν να μαντέψουν που τελειώνει μια λέξη και που αρχίζει μια άλλη.
Για παράδειγμα, μπορεί να μάθουν ότι το ρυθμικό μοτίβο των αγγλικών λέξεων είναι συνήθως ισχυρό-ασθενές, όπως στο “daddy” ή στο “mummy”, με τον τόνο δηλαδή στην πρώτη συλλαβή.
Η Ούσα Γκοσβάμι τόνισε ότι ο ρυθμός αποτελεί μια καθολική πτυχή κάθε γλώσσας, όπου όλα τα μωρά «εκτίθενται σε … μια ισχυρή δομή ρυθμού με μια ισχυρή συλλαβή δύο φορές το δευτερόλεπτο», προσθέτοντας: «Είμαστε βιολογικά προγραμματισμένοι να το τονίζουμε αυτό όταν μιλάμε στα μωρά».
Η ίδια δήλωσε ότι υπάρχει μια μακρά ιστορία προσπαθειών να εξηγηθούν αυτά με όρους φωνητικών προβλημάτων, αλλά τα στοιχεία δεν ταιριάζουν, και οι ατομικές διαφορές στις δεξιότητες εκμάθησης της γλώσσας σε κάθε παιδί ενδεχομένως να προέρχονται από το ρυθμό.
Πηγή: Guardian
