Σύμφωνα με ένα αστικό μύθο, υπάρχουν παιδιά που όταν οι γονείς τους λένε ότι ήρθε η ώρα να φύγουν από το μέρος που περνάνε ωραία, αυτά υπακούν αμέσως και …όντως φεύγουν!
Αν έχετε ένα από αυτά τα παιδιά, είστε πραγματικά ένας τυχερός άνθρωπος! Αν όχι, διαβάστε γιατί δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε πότε την ύστατη απειλή “θα φύγω χωρίς εσένα”.
Αν και συνήθως πιάνει, συνοδευόμενο βέβαια από φωνές και κλάματα, η τακτική αυτή κάνει κακό στα παιδιά μας, όπως εξηγούν οι παιδοψυχολόγοι. Οι βασικοί λόγοι είναι δύο.
Πρώτον, αγνοεί το γεγονός ότι έχουν δίκιο που στεναχωριούνται. Περνούσαν καλά, ήθελαν να μείνουν, οι γονείς τους αποφάσισαν ότι δεν πρέπει και τώρα είναι υποχρεωμένα να τους ακολουθήσουν. Όταν αισθάνονται ότι εκείνοι αγνοούν τα συναισθήματά τους, βιώνουν τη στάση τους ως αδιαφορία. Σκεφτείτε να είστε κάπου εσείς με τους φίλους σας, να περνάτε ωραία και ξαφνικά κάποιος να σας πει “σήκω τώρα, φεύγουμε”. Θα σας άρεσε;
Και δεύτερον – και κυριότερον – δεν πρέπει ποτέ ένα παιδί να πιστεύει ότι οι γονείς του θα το εγκατέλειπαν πράγματι. Και προφανώς, εφόσον τους ακολουθεί όταν το απειλούν, μάλλον το πιστεύει.
Είναι προτιμότερο να αναγνωρίσετε ότι «δεν είναι εύκολο να φύγεις από την παιδική χαρά ενώ περνάς τόσο ωραία», επιμένοντας όμως στο ότι «ήρθε η ώρα να φύγουμε πια».
Επαναλάβετέ το μια-δυο φορές (δεν γίνονται θαύματα, λογικά και πάλι δεν θα θέλει να φύγει), προτείνοντας και κάποια διασκεδαστική δραστηριότητα που μπορεί να ακολουθήσει στο σπίτι.
Αν εξακολουθεί να αρνείται, πείτε του ότι καταλαβαίνετε ότι έχει αναστατωθεί και ότι του είναι δύσκολο να φύγει, για αυτό και θα το βοηθήσετε να έρθει στο σπίτι. Σηκώνεστε, μαζεύετε τα πράγματα και του δείχετε ότι η διαδικασία επιστροφής έχει ήδη ξεκινήσει.
Σίγουρα θα αντιδράσει. Αλλά θα σας ακολουθήσει. Το βασικό όμως είναι ότι δε θα φοβηθεί ότι θα σας χάσει.
