Τα κορίτσια παίζουν λιγότερο έξω στη φύση από τα αγόρια, ακόμη και στην ηλικία των δύο ετών, σύμφωνα με την πρώτη εθνική έρευνα για το παιχνίδι μεταξύ παιδιών προσχολικής ηλικίας στη Βρετανία.
Ενώ οι ερευνητές περίμεναν να δουν μεγαλύτερα παιδιά να κοινωνικοποιούνται με συγκεκριμένους ρόλους φύλου, σοκαρίστηκαν βλέποντας παρόμοια πρότυπα συμπεριφοράς να εμφανίζονται σε τόσο μικρή ηλικία.
Φοβούνται ότι αυτό μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες για την υγεία των κοριτσιών, καθώς τα κορίτσια είναι λιγότερο σωματικά ενεργά όσο μεγαλώνουν και είναι πιο πιθανό από τα αγόρια να αντιμετωπίσουν προβλήματα ψυχικής υγείας.
Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας από εθνοτικές μειονότητες παίζουν λιγότερο έξω από ό,τι τα λευκά παιδιά, και τα παιδιά που ζουν σε αστικές περιοχές παίζουν λιγότερο έξω από ό,τι αυτά που ζουν σε αγροτικές περιοχές.
«Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τις ανισότητες στο παιχνίδι ακόμα και στην πιο νεαρή ηλικιακή ομάδα, που μπορεί να επιδεινώσουν τις υπάρχουσες ανισότητες στην υγεία», κατέληξε η έκθεση.
Η έρευνα, η οποία πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα από τα πανεπιστήμια του Έξετερ και του Κέιμπριτζ, ανέλυσε δεδομένα από περισσότερους από 1.100 γονείς και φροντιστές παιδιών ηλικίας δύο, τριών και τεσσάρων ετών στην Αγγλία, Σκωτία και Ουαλία.
Τους ζητήθηκε να αναφέρουν το χρόνο που τα παιδιά τους περνούσαν παίζοντας σε διάφορους χώρους, όπως στο σπίτι, σε κήπο, στον δρόμο, σε παιδική χαρά ή σε χώρους πρασίνου. Οι ερευνητές υπολόγισαν στη συνέχεια τον συνολικό χρόνο που για παιχνίδι, τον χρόνο παιχνιδιού σε εξωτερικούς χώρους και τον χρόνο «περιπετειώδους» παιχνιδιού.
Διαπίστωσαν ότι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας περνούσαν περίπου τέσσερις ώρες την ημέρα παίζοντας, από τις οποίες μία ώρα και 45 λεπτά ήταν σε εξωτερικούς χώρους, κυρίως σε κήπους σπιτιών. Εκτός σπιτιού, τα παιδιά έπαιζαν σε παιδικές χαρές και χώρους πρασίνου, με το πιο περιπετειώδες παιχνίδι να συνδέεται συνήθως με εσωτερικά κέντρα παιχνιδιού.
«Αυτές οι εμπορικές ευκαιρίες παιχνιδιού είναι μια σχετικά νέα προσθήκη στις δυτικές κοινωνίες και η δημοτικότητά τους αυξάνεται», ανέφερε η έκθεση. «Η δημοτικότητα αυτή μπορεί να οφείλεται στο ότι τα εσωτερικά κέντρα παιχνιδιού προσφέρουν περιπετειώδεις εμπειρίες παιχνιδιού για παιδιά που ξεπερνούν κάποια από τα εμπόδια του εξωτερικού περιπετειώδους παιχνιδιού, όπως η κυκλοφορία, ο καιρός και οι ανησυχίες για την ασφάλεια».
Η Δρ Κάθριν Χέσκεθ, η οποία συν-διηύθυνε τη μελέτη στο Τμήμα Επιδημιολογίας του Ιατρικού Ερευνητικού Συμβουλίου στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, δήλωσε:
Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι ήδη στην ηλικία των δύο ετών βλέπουμε αυτές τις διαφορές στον χρόνο που τα αγόρια και τα κορίτσια παίζουν έξω στη φύση.
«Τα μεγαλύτερα παιδιά τείνουν να κοινωνικοποιούνται με συγκεκριμένους ρόλους φύλου και τα κορίτσια μπορεί στη συνέχεια να περνούν λιγότερο χρόνο παίζοντας έξω στη φύση. Δεν περιμέναμε να δούμε αυτό το μοτίβο τόσο νωρίς, και δεδομένου του συνδέσμου μεταξύ του παιχνιδιού σε εξωτερικούς χώρους και της σωματικής δραστηριότητας, τα κορίτσια μπορεί να βρίσκονται σε μειονεκτική θέση πολύ νωρίς στη ζωή τους».
Μια μελέτη του 2012 που επικεντρώθηκε στο παιχνίδι παιδιών ηλικίας πέντε έως 11 ετών αποκάλυψε μια γενεαλογική μείωση στην ελευθερία των παιδιών να παίζουν χωρίς επίβλεψη. Επίσης, διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά που περνούσαν περισσότερο χρόνο παίζοντας έξω είχαν λιγότερα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης.
Η καθηγήτρια Παιδικής Ψυχολογίας Έλεν Ντοντ, από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ, που διεξήγαγε εκείνη την έρευνα, συν-διηύθυνε και μια μετέπειτα μελέτη που επικεντρώθηκε στα παιδιά προσχολικής ηλικίας.
«Όταν τα παιδιά παίζουν στη φύση, είναι πιο πιθανό να είναι ενεργά, να παίζουν με περιπετειώδη τρόπο, όπως το να σκαρφαλώνουν σε δέντρα, και να συνδέονται με τη φύση και να μαθαίνουν γι’ αυτήν», δήλωσε. «Μπορεί να προκύψουν προβλήματα αν τα παιδιά δεν έχουν αρκετές ευκαιρίες να παίξουν περιπετειωδώς και να μάθουν να διαχειρίζονται συναισθήματα αβεβαιότητας και άγχους με παιχνιδιάρικο τρόπο».
