Οι μαμάδες και οι γιαγιάδες συχνά ισορροπούν ανάμεσα σε αμέτρητες φροντίδες και καθημερινές απαιτήσεις, χωρίς να χάνουν την τρυφερότητα, τη χαρά ή το χαμόγελο.
Υπάρχουν στιγμές που μια απλή συζήτηση με τη μητέρα ή τη γιαγιά μας αποκαλύπτει την αστείρευτη δύναμη της αγάπης και της προσφοράς.
Η Άννα Κανδαράκη, κλινική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια, μοιράστηκε πρόσφατα μια προσωπική της εμπειρία που αναδεικνύει ακριβώς αυτό το συναίσθημα.
Τί αναφέρει στην ανάρτησή της η Άννα Κανδαράκη
“Την άκουγα με γάργαρη φωνή να μου μιλάει, και μέσα σε μια μόνο πρόταση χωρούσαν τα πάντα: μαγειρέματα, δουλειά στο πανεπιστήμιο και στο ιατρείο, φροντίδα για τα παιδιά, τα εγγόνια και τον μπαμπά… κολύμπι, κομμωτήριο, επικοινωνία και αγωνία για φίλους.
«Να βάλουμε τα χαλιά, να ποτίσουμε τα λουλούδια, να κοιτάξω μια εργασία για μια ομιλία… κάτσε γιατί έχω εδώ και τον Μπεν, να δώσω και σ’ αυτόν ένα κούκι, δεν γάβγισε τόση ώρα που μιλάω στο τηλέφωνο, του αξίζει μια επιβράβευση…»
Συνέχιζα να την ακούω, ανάλαφρη και ακούραστη, με μια κουβέντα γεμάτη τρυφερότητα και νοιάξιμο για όλους. Και μου βγήκε τόσο αυθόρμητα:
— Ρε μάνα, πώς τα προλαβαίνεις όλα;
Σταμάτησε λίγο.
— Εγώ δεν κάνω τίποτα.
— Η αγάπη τα κάνει όλα.
Έτσι είναι. Όταν αγαπάς, δεν βαρυγκωμάς, δεν νιώθεις ότι θυσιάζεσαι… προσφέρεις και γεμίζεις.
Μια σκέψη στις μαμάδες και τις γιαγιάδες που τα προλαβαίνουν όλα.
Καλό ξημέρωμα”
