Η Kelly Asprey με τα τέσσερα παιδιά της έχασε τον 7χρονο Quinn στο σταθμό Victoria στο metro του Λονδίνου. Το μικρό αγοράκι βρέθηκε μέσα σε 10′ χάρη στη φωτογραφία που του είχε βγάλει λιγη ώρα πιο πριν.
Η 38χρονη μητέρα μόλις αντιλήφθηκε ότι λείπει ο Quinn, πάτησε το κουμπί έκτακτης ανάγκης στο σταθμό. Για καλή της τύχη είχε τραβήξει μία φωτογραφία των παιδιών της λίγη ώρα πιο πριν και δείχνοντας την στο προσωπικό του metro, ήξεραν ακριβώς τι φορούσε ο μικρός.
Αρχικά, όταν ένας φύλακας του τρένου ρώτησε τι φορούσε ο γιος της, η Kelly πανικοβλήθηκε τόσο πολύ που το μυαλό της «άδειασε» και θυμόταν μόνο ότι φορούσε ένα μπλε μπλουζάκι. Ωστόσο, στη συνέχεια θυμήθηκε τη φωτογραφία.
Χάρη σε αυτή τη φωτογραφία, το προσωπικό τον βρήκε δύο στάσεις μακριά, στο σταθμό του μετρό South Kensington, με τη φανέλα της ποδοσφαιρικής ομάδας Fareham Town.
Η περιγραφή της Kelly για το τι συνέβη
«Θα πρότεινα οπωσδήποτε σε άλλους γονείς να βγάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους όταν βγαίνουν σε πολυάσχολες ημέρες, σε περίπτωση που κάποιος χαθεί.
Ήμασταν στο Λονδίνο μόνο για μια μέρα – ήταν η πρώτη φορά που τα πήγαμε όλα στο Λονδίνο με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το είχαμε κλείσει πριν από την έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών και ανυπομονούσαμε πολύ γι’ αυτό.
Καθώς κατεβαίναμε από το τρένο στο Waterloo, είπα ότι θα ήθελα να βγάλω μια φωτογραφία όλων πριν αρχίσουμε να μετακινούμαστε μεταξύ σταθμών και συρμών του μετρό, σε περίπτωση που χάσουμε κάποιον, τότε θα ξέρουμε τι φοράνε.
Το έχω ξανακάνει αυτό όταν πηγαίνουμε κάπου καινούργια ή πιο μακριά από το σπίτι μας και νιώθω ότι είναι σημαντικό, και εκείνη τη μέρα έτυχε να είναι η μέρα που χρειαζόμουν αυτή τη φωτογραφία».
«Ανεβήκαμε μια κυλιόμενη σκάλα και ο Quinn ήταν μπροστά μου και όλοι οι άλλοι ακολουθούσαν. Καθώς φτάσαμε στην κορυφή, χωρίστηκε σε δύο κατευθύνσεις και κοίταξα για ένα δευτερόλεπτο πάνω από τον ώμο μου για να βεβαιωθώ ότι όλοι ήταν εκεί, ώστε να είμαστε μαζί για να κατευθυνθούμε προς το επόμενο μετρό.
Καθώς κοίταξα πίσω, ο Quinn είχε εξαφανιστεί. Φώναξα το όνομά του, νομίζοντας ότι θα με καλούσε πίσω, αλλά δεν υπήρξε ανταπόκριση. Συνέχισα να τον φωνάζω, μανιωδώς και πανικόβλητη. Είχα ιδρώσει και έτρεμα και αισθανόμουν άρρωστη. Φώναξα ‘το αγοράκι μου χάθηκε και δεν ξέρω τι να κάνω’ και κάποια με ρώτησε αν φορούσε μπλε μπλούζα γιατί είχε δει ένα αγοράκι να μπαίνει στο τρένο.
Κάποιος μου είπε να πατήσω το κουμπί έκτακτης ανάγκης και ένας φύλακας ήρθε να βοηθήσει. Με το πρωτόκολλο για τα χαμένα παιδιά, επανενωθήκαμε σύντομα, με τον Quinn να βρίσκεται και να κρατείται από το προσωπικό δύο στάσεις πιο πέρα» συνέχισε και πρόσθεσε:
Μπορούσα να δείξω τη φωτογραφία που είχα τραβήξει, στην οποία φαινόταν η μπλε και κόκκινη φανέλα της ποδοσφαιρικής ομάδας Fareham Town που είχαμε αγοράσει την προηγούμενη ημέρα. Ευτυχώς είχα αυτή τη φωτογραφία ως έναν τρόπο να προσφέρω στο προσωπικό για να τον αναγνωρίσουν, ειδικά επειδή ήμουν πολύ καταβεβλημένη για να σκεφτώ καθαρά.
Θα παρότρυνα οπωσδήποτε και άλλους να βγάλουν φωτογραφίες όπως έκανα εγώ. Όταν είσαι τόσο πανικόβλητος, το μυαλό σου αδειάζει, αλλά η φωτογραφία βοήθησε να φρεσκαριστεί η μνήμη μου και μπορούσε εύκολα να διανεμηθεί μεταξύ εκείνων που βοηθούσαν στην αναζήτηση.
Ήμασταν χωρισμένοι για περίπου 10 λεπτά, αλλά έμοιαζε με πολύ περισσότερο . Όταν τον παραλάβαμε, ο Quinn έκλαιγε με λυγμούς αλλά ήταν ασφαλής και κρατήθηκε από πάνω μου για το υπόλοιπο της ημέρας».
