Ο Μάριος Μάζαρης σε μια ανάρτηση του στο Instagram, θέλησε να επισημάνει το λάθος που κάνουν πολλοί γονείς και κυρίως μητέρες, να πιστεύουν πως οι επιδόσεις, οι επιτυχίες, οι αποτυχίες των παιδιών τους είναι και δικές τους. Όπως χαρακτηριστικά τονίζει πρέπει να δώσουμε χώρο στο παιδί να μιλήσει. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως το παιδί έχει τις δικές του σκέψεις, τις οποίες θα τις εκφράσει όταν αυτό νιώσει έτοιμο. Έτσι όσο πιο νωρίς ένας γονιός το κατανοήσει, όσο πιο νωρίς κάνει κλικ το μυαλό, τόσο πιο εύκολα θα δεχτεί το 8 στον έλεγχο, το σχόλιο της δασκάλας “Το παιδί σας χτυπάει” ή “θέλω να συζητήσουμε για μαθησιακέ δυσκολίες” ή σύνδρομα ή οτιδήποτε.
Συγκεκριμένα η ανάρτηση που έκανε ήταν η εξής:
“Όλα αυτά τα χρόνια που δουλεύω με γονείς και συζητάω μαζί τους, παρατηρώ κάτι τους συνδέει: πολλοί από αυτούς, κυρίως μητέρες, πιστεύουν ότι είναι οι ίδιοι το παιδί τους.
Το γεγονός ότι συμβαίνει κυρίως σε μητέρες ίσως συνδέεται με τη βιολογική τους σχέση, το παιδί θα βγει μέσα από το σώμα της, έχει τραφεί με τα υλικά της και μεγαλώσει μέσα της.
Δε σημαίνει όμως ότι είναι η ίδια ή η συνέχειά της, κι αυτό είναι δύσκολο να το ξεχωρίσει το μυαλό, γιατί δουλεύει ασυνείδητα, ενδόμυχα και διαχρονικά
Είναι ο λεγόμενος απογαλακτισμός που δυσκολεύονται πολλές μαμάδες να τον πάρουν απόφαση πρακτικά πότε θα σταματήσουν να θηλάζουν) αλλά και θεωρητικά (πότε θα σταματήσουν να αποφασίζουν εκείνες για το παιδί ή αν θα σταματήσουν).
Κι αυτό το βλέπεις πολύ στα χρόνια του σχολείου. “Πήραμε άριστα στου βαθμούς”, “Η κυρία μας είπε πόσο καλοί είμαστε”. “Περάσαμε στο πανεπιστήμιο!”, “Γράψαμε τέλεια!”
Οι επιδόσεις του παιδιού γίνονται αμέσως επιδόσεις της μαμάς, τις μοιράζονται ή τις απολαμβάνει περισσότερο εκείνη. Κι αντίστοιχα οι ματαιώσεις παίρνουν μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι κακοί βαθμοί σε ένα μάθημα δεν αφορούν μόνο το παιδί, αλλά νιώθουμε ότι αφορούν εμάς.
Όμως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.
Το 8 στο διαγώνισμα ενός παιδιού δεν είναι 8 για τη μαμά. Το 7 στον έλεγχο δεν είναι αποτυχία της μαμάς. Ότι δεν έγινε σημαιοφόρος δεν είναι αποτυχία της μαμάς. Ότι η φωτοτυπία του έχει λάθη δεν είναι αποτυχία της μαμάς. Δεν είναι καν αποτυχίες.
Είναι η προσπάθειά του ίδιου του παιδιού, που άλλοτε είναι μεγάλη, άλλοτε μικρή κι άλλοτε έχει μεγάλη επιτυχία.
Το ίδιο κι ο χαρακτήρας του. Είναι τρυφερό, αστείο, θυμώνει, γελάει, σκέφτεται και γνωρίζει τον εαυτό του.
Επηρεάζεται από τους γονείς; Ναι, είναι τα πρώτα πρότυπα που έρχονται σε επαφή. Θα επηρεαστεί και από άλλους; Ναι. Ο χαρακτήρας του θα πλαστεί ανακατεύοντας πολλά υλικά.
Όσο πιο νωρίς κατανοήσουμε, όσο πιο νωρίς κάνει κλικ το μυαλό, τόσο πιο εύκολα θα δεχτούμε το 8 στον έλεγχο, το σχόλιο της δασκάλας “Το παιδί σας χτυπάει” ή “θέλω να συζητήσουμε για μαθησιακέ δυσκολίες” ή σύνδρομα ή οτιδήποτε.
Δώσε χώρο στο παιδί να μιλήσει. Αναγνώρισε ότι έχει δικές του σκέψεις.
Αν δεν τις εκφράζει δε σημαίνει ότι συμφωνεί με τις δικές σου απαραίτητα. Σημαίνει ότι δεν έχει νιώσει ακόμα άνετα να μοιραστεί τις δικές του. Όταν μάθει να εκφράζει τον εαυτό του, θα είσαι κι εσύ πιο έτοιμος – έτοιμη να δεχτείς ότι οι νίκες, οι ήττες, οι στιγμές είναι δικές του!
Θα αναμετρηθεί με τις δυνάμεις του, θα μάθει να είναι υπεύθυνο, θα αποκτήσει την αυτοπεποίθηση που του λείπει και πάντα θα είσαι περήφανος – η. Και στις χαρές και στις λύπες.
Γιατί είναι δικές του. Δικές της. Που μοιάζουν με κάποιες δικές σου. Αλλά δεν έχουν καμία σχέση.”
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
