Η ανάγκη των παιδιών για αποδοχή από τους συνομήλικους τους και η επιθυμία τους να ανήκουν σε μια ομάδα είναι μέρος της ανάπτυξής τους.
-
Τα παιδιά μαθαίνουν να ορίζουν την ταυτότητά τους μέσα από τη σύγκριση με τους άλλους.
-
Θέλουν να νιώθουν ότι “κολλάνε” με την παρέα, ότι δεν είναι “περίεργοι” ή “εκτός”.
-
Συχνά συνδέουν την αποδοχή με τη μίμηση συμπεριφορών, είτε αυτές είναι θετικές (π.χ. συνεργασία) είτε αρνητικές (π.χ. κακές λέξεις, επικίνδυνες πράξεις, υπερβολές στα ηλεκτρονικά).
Πού βρίσκεται το πρόβλημα;
Το πρόβλημα δεν είναι η ανάγκη της αποδοχής, αλλά όταν:
-
Χάνουν τον εαυτό τους για να ταιριάξουν.
-
Κάνουν πράγματα που δεν τους αρέσουν ή τα βρίσκουν λάθος, μόνο και μόνο για να μη μείνουν εκτός.
-
Εγκλωβίζονται σε φιλίες με τοξική δυναμική (όπου πρέπει να “αποδείξουν” την αξία τους).
Τι μπορούμε να κάνουμε ως γονείς;
-
Να μιλήσουμε για τη διαφορά ανάμεσα στο να είσαι “αρεστός” και στο να είσαι “ο εαυτός σου”
Π.χ. «Οι αληθινοί φίλοι σε αγαπάνε όπως είσαι, δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι που σε δυσκολεύει για να τους έχεις κοντά.» -
Να βοηθήσουμε το παιδί να αναγνωρίζει τα “όρια του”
Π.χ. «Αν κάποιος σου λέει να κάνεις κάτι που δεν θέλεις, είναι εντάξει να πεις όχι. Δεν σε κάνει λιγότερο φίλο αυτό.» -
Να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμησή του με πράξεις, όχι μόνο με λόγια
Όταν ένα παιδί νιώθει ικανό, αποδεκτό και δυνατό στο σπίτι του, δεν θα το αναζητά “με κάθε κόστος” έξω. -
Να προσφέρουμε υγιείς κοινωνικές ευκαιρίες
Π.χ. μέσα από αθλητισμό, τέχνη, ομάδες – ώστε να γνωρίζει φίλους με κοινά ενδιαφέροντα και πιο υγιείς σχέσεις.
Ένα απλό μήνυμα που μπορούμε να πούμε στο παιδί
«Δεν χρειάζεται να αρέσεις σε όλους. Χρειάζεται να είσαι εσύ και να σε σέβονται. Αυτοί που αξίζουν, θα είναι δίπλα σου για αυτό που είσαι, όχι για αυτό που προσπαθείς να φαίνεσαι.»
