Η Έλλη Στάη παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή της Νίκης Λυμπεράκη «Μεγάλη Εικόνα». Η γνωστή δημοσιογράφος μίλησε για την πορεία της στα δελτία ειδήσεων, την αποχή της, αλλά και τη ζωή της σήμερα με δύο της εγγόνια.
«Μου δίνει χαρά το τρέξιμο και η αγάπη των ανθρώπων που αγαπώ. Είναι πιο βαθιά και ουσιαστική η χαρά αυτή που παίρνεις από τους δικούς σου ανθρώπους και σε συνοδεύει μέχρι να πεθάνεις», ανέφερε αρχικά η δημοσιογράφος.
Η γιαγιά ‘Ελλη
Αναφερόμενη στα εγγόνια της είπε: «Ο μεγάλος μου εγγονός είναι ο Δημήτρης ο οποίος είναι 2,5 ετών και ο μικρός είναι ο Φίλιππος ο οποίος είναι 10 μηνών. Ο Δημήτρης με φωνάζει γιαγιά Έλλη γιατί έχει και την άλλη γιαγιά και ήθελα να με πει γιαγιά γιατί αυτό που κάποιες θέλουν το μικρό όνομα μόνο, εγώ όχι και μαμά είμαι και γιαγιά. Ασχολούμαι πάρα πολύ με τα εγγόνια μου, δύο με τρεις φορές την εβδομάδα τώρα που έχει μεγαλώσει ο Δημήτρης τον παίρνω σπίτι μου κάνουμε όλο το πρόγραμμα της ημέρας, μιλάει και συνεννοείται κανονικότατα και είναι πιο ήρεμος μαζί μου και απ’ ότι είναι στο σπίτι με τους γονείς του. Είμαι και εγώ πιο ήρεμη και αυτό γιατί με τα δικά μας παιδιά ως γονείς είμαστε πιο τσιτωμένοι. Είχα τύψεις για πράγματα που δεν έκανα ως μητέρα, επειδή έτρεχα σε δουλειές. Όλοι έχουν τύψεις και δεν υπάρχει σοβαρός γονιός που να μην έχει τύψεις».
Η κατάθλιψη
Αποκάλυψε ότι πέρασε κατάθλιψη: «Πέρασα κατάθλιψη. Είναι πολύ δύσκολη εμπειρία γιατί όποιος το πρωτοσυναντά αυτό, δεν το ξέρει καθόλου. Πραγματικά θέλει μεγάλη βοήθεια από το περιβάλλον για να μπορέσει να βρει το δρόμο που θα το αντιμετωπίσει, θα συνέλθει. Στη ζωή δεν σε αφήνει απόλυτα. Να μπορείς να το χειριστείς αυτό και να το αναγνωρίζεις. Μου συνέβη στα 40. Ήμουν σε φάση μεγάλης επαγγελματικής ανέλιξης, στο peak της επαγγελματικής μου πορείας. Με ταλαιπώρησε αρκετά. Ο φόβος ότι είναι ψυχική ασθένεια, το κάνει τέρας».
Και πρόσθεσε για τη ζωή της: «Δεν ξεπέρασα ποτέ τα όριά μου, αν είχα κάτι καλό στη ζωή μου μέχρι σήμερα ήταν αυτή η ισορροπία και στο να ζω καλά και μακριά από τα φώτα. Ματαιόδοξη δεν ήμουν ποτέ, αλλά σε άλλα πράγματα την έχω πατήσει, όπως στην ανασφάλεια την συναισθηματική που είχα πάντα και που κανείς δεν μπορεί να την καταλάβει κιόλας. Δηλαδή ψάχνοντας την ασφάλεια στο συναίσθημα από τους άλλους, μπορεί να έχω κάνει και πολλές λάθος επιλογές. Έχει να κάνει και με το πώς μεγάλωσε κανείς, εγώ έχασα τον μπαμπά μου όταν ήμουν 8 ετών, με πρώτη ανάγνωση… βεβαίως, σου αφήνει την ανάγκη να βρεις αυτό που δεν είχες, ένα στιβαρό ανδρικό πρότυπο».
Η κακοποίηση στον επαγγελματικό χώρο
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο #metoo και το πρόσωπο που ήθελε να αποκαλύψει: «Όταν ξέσπασε το #metoo καθυστερημένα στην Ελλάδα, θυμήθηκαν κάποιοι συνάδελφοι ότι είχα δώσει μία συνέντευξη στον Αντώνη Σρόιτερ, που με είχε ρωτήσει για αυτά τα θέματα κι είχα περιγράψει χωρίς να λέω το όνομα, τι μου είχε συμβεί στα νιάτα μου σε μεγάλο μέσο ενημέρωσης και ποια στάση είχα κρατήσει. Δεν είχε ασχοληθεί κανείς τι και πως, το είδα λίγο κουτσομπολίστικα στο διαδίκτυο. Τώρα που επανήλθε το θέμα κι άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου έστω και καθυστερημένα, είχα πάλι μια συζήτηση με μία εξαιρετική συνάδελφο, η οποία με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ξέρω σε τι αναφέρεσαι.
Άρχισε να μου αραδιάζει και τη δική της εμπειρία κι άλλα ονόματα γνωστών μας γυναικών, οι οποίες είχαν υποστεί τα ίδια πράγματα στον ίδιο χώρο. Της λέω θέλεις αυτές οι 15-20 γυναίκες να γράψουμε κάτι μαζί και να είμαι η πρώτη εγώ που θα πει το όνομα; Δεν υπήρξε συνέχεια κι απάντηση. Καμία γυναίκα. Με νύξη γιατί υπάρχουν πράγματα, τα οποία είναι ηλίου φαεινότερο που είναι, τι είναι και ποιος. Είπα στον εαυτό μου δεν θα πεις εσύ το όνομα γιατί δεν μπορεί να μην υπάρχει μια συσπείρωση γυναικών του χώρου».
