Και ο κίτρινος τύπος καλά κρατεί


Η χρησιμοποίηση από το σύνολο των ενημερωτικών μέσων, των υποθέσεων της απαγωγής του μικρού παιδιού και της επίθεσης με το βιτριόλι ως κύρια θέματα της επικαιρότητας, απέδειξε πως και ο κίτρινος τύπος καλά κρατεί στο κόσμο των media της χώρας.

Ο Γιαννης Ζαπάντης σχολιάζει την επικαιρότητα για το KidsHub
Γράφει ο Γιάννης Γερ. Ζαπάντης

Αποτελεί άραγε αποκλειστική ευθύνη των Μέσων; Ή μήπως τα μέσα οδηγούνται σε αυτή την πρακτική χρήσης της ειδησεογραφίας με σκανδαλιστικό περιεχόμενο, ακολουθώντας το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για να ενημερωθεί;

Στη μάχη της τηλεθέασης, της ακροαματικότητας και της αναγνωσιμότητας, τα μέσα ενημέρωσης δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να “σερβίρουν” περιεχόμενο που “δίνει” νούμερα.

Επί του προκειμένου, προέκυψαν δύο υποθέσεις με κρυφές πτυχές που εξήψαν την περιέργεια του κόσμου. Ενεργοποίησαν το ενδιαφέρον του “κουτσομπολιού”, στην εξήγηση των άγνωστων προεκτάσεων τους.

Δύο υποθέσεις με νοσηρό και ποινικά κολάσιμο περιεχόμενο που αφύπνισαν το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Σε κάποιες των περιπτώσεων καταφεύγοντας και στη χρήση νόμων της ζούγκλας, με σωρεία καταδικαστικών αποφάσεων, κιόλας από το πεζοδρόμιο.

Αποτελεί πάγια προσωπική άποψη πως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αποτελούν τον πιο αντιπροσωπευτικό καθρέφτη της κοινωνίας. Τα ενδιαφέροντα και οι επιθυμίες του κόσμου,  καθοδηγούν τη δομή της λειτουργίας τους και το περιεχόμενο που προσφέρουν στο κοινό τους.

Και ο κίτρινος τύπος καλά κρατεί. Όχι μόνο στην Ελλάδα. Παγκοσμίως οι χρήστες των μέσων επιδεικνύουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε γεγονότα και υποθέσεις που ταράζουν ανατρεπτικά το μικρόκοσμο της καθημερινότητας τους.

Συμβάλει σε αυτό ο χαμηλός δείκτης παιδείας που χαρακτηρίζει ένα μέρος του κοινωνικού συνόλου;

Προφανώς και η έλλειψη παιδείας ευνοεί την ανάπτυξη ενδιαφέροντος για το περιεχόμενο σκανδαλοθηρικής δημοσιογραφίας. Καθώς επιτρέπει τη λειτουργία ενός κώδικα επικοινωνίας με όρους και προϋποθέσεις λαϊκισμού. Σε μία προσπάθεια διαφυγής από τη μίζερη πραγματικότητα, τα σημαντικά μετατρέπονται σε επουσιώδη και το αντίστροφο.

Εξάλλου η ιστορία “Να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα” δεν είναι τυχαία. Αποδεικνύει τα κίνητρα που τροφοδοτούν ενσυνείδητες συμπεριφορές ενασχόλησης με την κακοζωία ή κακοτυχία των άλλων. Για κάποιους είναι προτιμότερο να ασχολούνται με τη δυστυχία του διπλανού παρά με την αδυσώπητη και αφόρητη  δική τους καθημερινότητα.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα Μ.Μ.Ε ανταποκρίνονται στη χρήση δημοσιογραφικών πρακτικών κιτρινισμού.

“Ταΐζουν” το κοινό τους με περιεχόμενο που κεντρίζει τους γαργαλιστικούς αισθητήρες του, στην κριτική αξιολόγηση πικάντικων και σοκαριστικών υποθέσεων. Ενίοτε και με παρεκτροπές από την πλευρά των μέσων. Τα οποία ανταγωνίζονται το ένα το άλλο στην υπερβολή ή ακόμα και στις ψευδείς κατασκευασμένες ιστορίες. Σε μία επίδειξη κανιβαλισμού, για την απόκτηση του μεγαλύτερου μέρους της λείας, που αποτελείται από το κοινό στο οποίο απευθύνονται.

Η στάση και συμπεριφορά μερίδας του κοινού, που ενώ έχει ξεκοκαλίσει κάθε λέξη και κάθε σημείο στίξης των χιλιάδων άρθρων που αναρτήθηκαν για το βιτριόλι και την απαγωγή,  στη συνέχεια εξαπολύει μύδρους κατά των μέσων ενημέρωση, αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα.

Γιατί αυτού του είδους οι κατηγορίες προς τα Μ.Μ.Ε  για την έκταση που έδωσαν στις συγκεκριμένες υποθέσεις, αποδεικνύουν την υποκρισία κάποιων που εκλαμβάνουν με παραλογισμό το ρόλο τους ως κρίνοντες πολίτες. Είναι σα να βάζει κανείς το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι και στη συνέχεια να κατηγορεί τους γύρω του, πως τρώγοντας μέλι θα παχύνουν.

Και ο κίτρινος τύπος καλά κρατεί.

Γιατί έχει εμπορική αξία και απήχηση. Γιατί συντηρείται και επιβιώνει από τη στάση και συμπεριφορά μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Γιατί εξυπηρετεί ενδόμυχες ψυχοσωματικές ανάγκες και λειτουργίες του ίδιου του κοινού. Κατά τα άλλα, η ζωή συνεχίζεται και σε πρώτο πλάνο πάντα θα βρίσκονται οι θύτες και τα θύματα της “διπλανής πόρτας”. Πάντως όχι εμείς.

 

Γιάννης Γερ. Ζαπάντης

 

 

Μοιραστείτε το

Γράψτε το σχόλιο σας

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!